Şiir Nasıl Diretir- Hulki Aktunç/ Anna'nın Tutkusu- İngmar Bergman/ Çeşm-i Gökçe- Ahmet Ozat/ Nasıl Bir His Biliyor Musun?- Cemal Süreya/ Çırpınıp İçinde Döndüğüm Dünya- Şükrü Erbaş

Biz bu dünyaya çok sert çakıldık Baba. Fakat mıhlara pas vuran suyuzdur da. Gözyaşıyla alınmış bütün mevzilerinden kaçıp caysa da, huydur, biz oralardayız. Yaralıyız...Yağmur cümle yaralarımızı bağışlar sağaltırsa da. Suyuz. Kim bilir kaç mevsim, kaç fırtına yolumuzu yanıltır Bizi bu dünyaya çok sert vurdular. Oysa mıhlara pastık. Seslere aks, sözlere yankı...Adımlara ayak, Ayaklara adım. Yürümeye sefer. Sefere menzil. Menzile kısrak. Etrafıma ördüğüm bir duvarım vardır. Mutlu olsam bile, öyle olduğumu anlatamam veya gösteremem. Gözlerinin içine bakabilirim, ama senin derinliklerine ulaşmam. Beni anlıyor musun? Ben o duvarın gerisindeyim. O kadar uzağım ki her şeye... Bende hiç tükenmez bir hayat vardı. Kırlara yayılan ilkbahar gibi, kalbim hiç durmadan hızla çarpardı...Göğsümün içinde ateş var gibi. İçimde binlerce istekler vardı... Ben şimdi, taşların üzerinde, Hiçbir şey bilmeden Sevmeden, Şiir yazmadan, Dünyayı görmeden İnsanın ölümden korkmasını anlamadan daha Üzümlerden, yıldızlardan, elmalardan, annemden, babamdan uzaklara uzaklara uzaklara bakıyorum. Güneş yavaşça doğuyor ve batıyor. Soğuklar yaklaşıyor. Karanlık, sıcaklık, koku, her şey sessiz. Kaçıp kurtulamayız. Artık çok geç. Her şey için çok geç. Sevmesini bilmeyenler, kaderlerine razı olmalıdırlar. Hiç bir şey yapmadan, aptalca bir düzen içinde yaşarken kimse görmüyordu. Sonra, alışılmışın dışında en küçük bir davranışını görüyorlardı. İnsan hiç, aşağılanmak yüzünden hasta olabilir mi? Çok kötüydüm, sormadın. Hastaydım, merak etmedin. Çok istediğim bir şey vardı, başardım. Ama seninle paylaşamadım. Beni gör diye çırpındığım günler oldu, görmek istemedin. Şimdi gelsen ne olur, gelmesen ne olur? Susuyorsam, unuttuğumdan değil, sevdiğimden susuyorum. Özlediğimden en çok... Kandığımdan değil, yandığımdan susuyorum. Başkası, ateşi suyla öldürür. Ben ateşle, suyu öldüreceğim. Nasıl bir his biliyor musun? Oda geniş, ama sığamıyorsun. Kapı orada. Ama çıkamıyorsun. Pencere açık, Ama nefes alamıyorsun. Bir yalnızlığı dönüp, Aynalara baka baka çoğalmaya çalışmak. Yıpranmış giysiler içinde mağrur, Her gün bir başka yenilgiden dönmek... Gönül yorgunluğu ne, biliyor musun? Ölümün, yaşarken hüküm sürmesi insanda. Eskiden olsa dokuz köyü ateşe vereceğin şeylere, zamanla kibrit bile yakmıyorsun. Tahammül etmeyi ve şaşırmamayı öğreniyorsun. Artık hiçbir şeye şaşırmadığını fark ettiğin gün, büyüdüğünü de fark etmiş oluyorsun aslında. Ben, hayat bir şiir olsun istemez miydim? Hayat sonsuz ve lekesiz bir sarılma olsun, istemez miydim? Kimse yaşamadan bilemezdi elbet, İnsan nereye, neden giderse gitsin, tüm yolculukların insanı çocukluğuna götürdüğünü. Gittiğim her evden, koşar adım uzaklaşmak ve kalacak hiçbir yerim olmadığı için, içimi sevmek ne demektir biliyorum. Artık sarılacak kimse kalmadığında kendime sarılmanın ne demek olduğunu biliyorum. İnsan kendisini hangi açıyla omuzlarından öper, biliyorum artık. Balkona astığım umutların, güneşte solduğunu, kuruduğunu değil bak, solduğunu kimse görmedi hiç. Yine de sevdim gülümsemeyi, sokak köpeklerine bakarak. Sen benim kim olduğumu biliyor musun? Bilmiyorsun elbette. Bilsen severdin. Tanısan, azalırdı sevgin. Öyle olur. Tanıyınca azalmayanını görmedim. Ama yine de yeterdi bana, beni tanıdığında kalacak olan.