Şiirin Rengi- Atilla Aşut

De bana, şiirin rengi nedir? -umudun, sevincin, sevdanın... Yaşamın rengidir yani şiir: Pembenin, beyazın, karanın... Yine de bir rengi olmalı Saydamlaştırmak için acıları. Onlar ki, yaşamın kalabalık ormanında yapayalnız renk avcıları. Özgürlüğün bahçesinde örneğin, Duru bir gök mavisi En çok kime yakışır Dağların ferman dinlemez rengi? Kimdir can veren ezgilere, Türkülere döken sabrı ve direnci? Civan yüreklerde bengisu, Zeybekler'le, Semahlar'la Ruhi Su... "İçi Sevda Dolu Yolculuk"tur Külebi, Düşle gerçek arası. Acılı yurdumdur boydan boya Şiirinin coğrafyası. Kimi zaman sövgüydü Kimi zaman öfke, Eylül'dü, Ve sözün bittiği gündü, Ölmeye yattı Düşlerin "Kızılkuğu"su. Döşüyor zifiri uçurumlar, Tozpembe Akdeniz duyarlığından "Alacakaranlıktaki Ülke"de Umarsız bir karabasan. Kuşatma günlerinden geriye, İçimizde "Saklı Kalan" ne varsa, Dökmüş türkülere, Hüznün ve isyanın rengi nasılsa. Senin,rengin hüzünden öte bir şey, Ne kızıl, ne turuncu, ne sarı, Bütün renklerin rengi Sestir, tattır, kokudur ya Daha çok renktir şiir Şiirin gökkuşağı, Ozanın heybesinde