Şimdi düşünüyorum da...Bırak bilmeyi, ben aslında hiç öğrenememiştim kendimi.

İstediğin sonuca ulaşacağını bilseydin, yaptığın hataları tekrarlar mıydın? -Bir şeyleri zamanı geldiğinde anlarsın, ondan önce değil. Rüya görmediğini yaşamının bir rüya olmadığını nasıl biliyorsun? Hiç depresyona girdin mi? -Ben hep depresyondayım. Depresyonda olmak nasıl bir şey? -Bilmem. Şey hissediyorsun, daha iyinin ne olduğunu hatırlamıyorsun sanki. Daha iyi hissettireceğini düşündüğün şeyler yapıyorsun, kötüleşiyor. Yapmaktan gerçekten korktuğum şeyler, muhtemelen bana en çok faydası olacak şeyler. Ama onları yapamıyorum. Aynı şey kaç kez kalbini kırabilir? -Sevdiğin sürece. Kendin, diğerlerinden daha mı çok zarar verdi sana? -İnsanlar altın yaldızlı bir mağaraya hapsedilmiş haldedir ve kendi köleliklerini sevmeyi öğrenmişlerdir. İnsanlar acı vermek için bir arzu duyduklarından değil kendilerine kötü davranılmasından kaçınmak için sıklıkla başkalarına kötü davranır. Sorun sadece güven eksikliğidir. Kendine duyduğun güven de öyle. Zerre içinde zerreyim, ben kendimi bilmez miyim? Yani işin sırrı kendini bilmekte. Değişmek istiyorsan eğer, bileceksin kendini. Neyi terkettiğini bileceksin. Neyi terkettiğini bileceksin ki, Neye kavuşmak istediğini bilesin. Şimdi düşünüyorum da... Bırak bilmeyi, Ben aslında hiç öğrenememiştim kendimi... Peki ne yapacaksın? Hayatını nasıl geçireceksin ? - Her anı yaşayacağım...