Şimdi Yoksun- Mehmet Damar

Şimdi yoksun, Seni dilediğim gibi düşünebilirim artık Tutar ellerini öperim uzun uzun Kimseler ayıplayamaz beni Yokluğunda seni nasıl sevdiğimi anlayamazlar İşte gözlerin, işte dudakların Senin olan ne varsa karşımda duruyor Seni dilediğim yere götürebilirim artık Sevdiğim şarkıları söyleyebilirim dudaklarına Sana hasret ellerimle okşayabilirim yanaklarını Bütün resimler sana benziyor hayret! Bütün aynalarda sen varsın Bir yere gitsem peşimden sen geliyorsun Biraz sonra beyaz bir kağıt ve içtiğim demli çayım olacaksın Kimse yokluğunda bu denli sevilmedi Her şey daha güzel ama ayrılığın adı kötüye çıkmış Yoksa binyıl daha yaşamak isterdim Ve seni binyıl daha ayrılıklar içinde sevmek Ama biliyorsun bende insanım Umutsuzluğa düştüğüm günler oluyor ve hiç gelmeyeceksin sanıyorum O zaman kurşun gibi bir korku saplanıyor kalbime Büyük bir yalnızlık sarıyor içimi, yalnızlığımdan utanıyorum Belki karşımda değilsin, yanılıyorum Bu gözler senin gözlerin değil, aldatıyorlar beni Karanlığın gözleri olmalı bunlar Bana böylesine keder veren, gülmeyi yaşamayı haram eden Bir karanlığın gözleri olmalı Ben sevmesem ölürdüm Beni sevmesen ben bir çakıl taşıydım şimdi Bir duvar gibi sağırdım, ölümden acıydım Dünyayı bütün insanlara zindan ederdim Beni bunca saracak ne vardı Kanıma girecek, göz bebeklerime oturacak Bir şarkı gibi kulaklarımdan eksilmeyecek ne vardı Hiç karşıma çıkmasaydın, bu kahrolasıca görmeseydi seni ne vardı Öyleyse sen hiçbir yerde yoksun Sana hiçbir zaman yaklaşamayacağım Yalan bu, geçici sevinç bu, nur bu ışık Karanlığın ortasında yanan bu gözler Ne dedimse inanma Seni değil kendimi aldatıyorum Sen istediğin kadar varlığın ta kendisi ol Ölümsüzlüğün ta kendisi, ben günden güne yok olmaktayım Bütün ışıkları attım bir kenara, anlamıyor musun? Gökyüzü, ay, güneş olsa da Sensiz yine karanlıktayım...