Sinema Kapıları- Şükrü Erbaş/ Tanım- Yılmaz Erdoğan

Güven içinde olduğumu bilmem hiç. Sevildiğimi, önem verildiğimi...Benim başkaları gibi arandığımı bilmem... Dünyanın bütün suçlarını işemiş, bütün yanlışlarını ben yapmışım gibi, yaptığım her işten tedirgin oluyorum. İçimde sürekli bir horlanma korkusu. Bir kekeme tutukluğu ürkek dilimde... En iyi bildiğim konuda bile çekine çekine konuşuyorum. Çekilip sonra kabuğuna küskünlüğün, kendime düşlerden sığınaklar kuruyorum. Usul, sesli, içe değen, incecik bir şarkı büyütüyorum ömrüme benzeyen. Sabah kadar açık, akşam kadar acı. Rengi dört mevsimin uyumsuz karışımı. Acemi bir şarkı...Umuda ve gerçeğe böyle katlanıyorum. Bir biletle, günün en güzeli iki saatini satın alıyorum. Neden girmeyeyim ki? Baba korkusu, usta korkusu yok. Annemin zayıf elleri, mutsuz gözleri. Kardeşimin sıska, cılız gövdeleri yok...Yoksulluk yok, acı yok...Olsa da öyle kısa sürüyor ki? Dışardaki kötülükler içeride....Düşlerimi satın alıyorum, yalnızlığımı. İçimde umudun kırık aynaları. Yüreğim bunalıyor gerçeğin gergefinde. Bir biletle bırakıp gökyüzünü kağıda. Kırık tahta koltuklarda, hüzünlü alacakaranlığı yaşıyorum. Neden girmeyeyim ki? Günlerce, gecelerce avunuyorum. Bir kadın, topuklarından soyunmaya başlıyor. Kalçalarını, sonra omuzlarını açıyor. Gözleri, iklimini bilmediğim bir ülke. Saçları, dağ suları sırtının düzlüğünde akıyor, kıvranıyor, dönüyor yanarak. Elleri en olmadık yerlere dokunuyor. Karanlık bir dehlizde, kamçılanmış, bir tanımsız heyecanı yaşıyorum. Bir çift göz büyüyor karşımdaki perdede. Bir çift dudak, bir çift...Büyüyor, büyüyor ve -en tedirgin, en dağınığından. Gelip yatağıma giriyor. Bilmediğim odalarda, aydınlık, mavi. Dudakları üzüm salkımı, ağzı kuş yuvası bir kadın beni seviyor. Seyrederken, düşlerimde yeniden, yeniden bir yıldız çıkıyor. Dünya sinema perdesi değil ki...Düşlerin de bir sınırı olmalı- insanın gerçeği ile çevrili. D ö n ü y o r u m. İçimde incinmiş bir çocuk ağıdı...Avuç avuç cam kırıkları gözbebeklerimde. Düşmemek için kendime tutunuyorum. Kimselerin vakit ayırmadığı biriyim. Biliyorum. Bir küçücük ayrıntıyım, biliyorum. Bir sigaranın tutuluşu örneğin, içilişi ve atılışı. Öfkem biraz da bu benim. Siz biliyor musunuz? Saygısızsam, saldırgansam, acımasız. İlgisizlik besliyor kötü yanlarımı. Siz biliyor musunuz? Yakıştırarak giydiğim hiçbir şeyim yok. Öyle tiksiniyorum ki üstümdeki giysilerden. Gücüm yetse, inan, becerebilsem. Tenimi bile soyunurum yüreğimden. Zayıf yerlerim kanıyor. Adıma dönüşüyor bütün kahramanlarım. Adını soruyorlar. Adını söylemiyor. Hırçın bir yağmurum ben. Harflerim yetmez akrostiş veya kartvizit yapmaya. Şiir bir sezdirmedir diyor. Lamsız an'lar için. İzsiz, ıssız sesler kalıyor. Adsız ama elmacık kemikleri belirgin. Mısralar başlıyor saçlarının kaldığı yerden konuşmaya. Adını soruyorlar. Adını söylemiyor. Biraz da susmaktır diyor. Şiir okumak, usta işi bir tabloya yeniden bakmak. Yeniden, yeniden...Adını soruyorlar. Adını söylemiyor. Sınırsız. Şehirsiz...Adını soruyorlar. Susun diyor şiirim. Bir gölgenin yorgunluğuyum ben. Yazılması unutulmuş günahlar için bir fihrist. Bir yıl sonrası için bir ajanda. Anlatmaktan sıkılmış bir meddahım ben. O çizilen dünya var mı gerçekten? Evlerin geçim derdi yoktu gittiğim filmlerin çoğunda. Erkeklerin iş derdi...Kadınlar rahat mı rahat bütün ilişkilerinde...Sevmek tek sorunlarıydı. Bir de güzellik belki de. Varlığın güvenli korunaklarında, çocuklar büyüyordu dünyadan uzak. Çalışmadan, dövülmeden...Gittiğim filmlerin çoğunda, yalnız da olsan, arkasız da...Haklı olmak, kazanmaya yetiyordu. Varlık, güçmüş Varlık, güzellik Varlık, güven Hayatın bütün yüzlerinde gördüm bunu İmrendim, İçlendim, İncindim Katlandım sonra simsiyah kapanıp Okları içine dönük bir kirpi gibi, kapanıp simsiyah yalnızlığıma... Sustum... Ki, incecik bir hüzündü yüzüm Yakıştı yaşadığıma, yaşamadığıma