Sinema Kapıları- Şükrü Erbaş/ Üveylik, Tanım, Yolluk- Yılmaz Erdoğan

Güven içinde olduğumu bilmem hiç Sevildiğimi, önem verildiğimi Benim başkaları gibi arandığımı bilmem... Dünyanın bütün suçlarını işemiş, bütün yanlışlarını ben yapmışım gibi, yaptığım her işten tedirgin oluyorum İçimde sürekli bir horlanma korkusu Bir kekeme tutukluğu ürkek dilimde... En iyi bildiğim konuda bile çekine çekine konuşuyorum Çekilip sonra kabuğuna küskünlüğün, Kendime düşlerden sığınaklar kuruyorum Usul, Sesli, İçe değen, İncecik bir şarkı büyütüyorum ömrüme benzeyen Sabah kadar açık, Akşam kadar acı Rengi dört mevsimin uyumsuz karışımı Acemi bir şarkı... Umuda ve gerçeğe böyle katlanıyorum Bir biletle, günün en güzeli iki saatini satın alıyorum Neden girmeyeyim ki? Baba korkusu, usta korkusu yok Annemin zayıf elleri, mutsuz gözleri, Kardeşimin sıska, cılız gövdeleri yok... Yoksulluk yok, Acı yok... Olsa da, öyle kısa sürüyor ki Düşlerimi satın alıyorum, yalnızlığımı İçimde umudun kırık aynaları Yüreğim bunalıyor gerçeğin gergefinde Bir biletle bırakıp gökyüzünü kağıda Kırık tahta koltuklarda, hüzünlü alacakaranlığı yaşıyorum Neden girmeyeyim ki? Günlerce, gecelerce avunuyorum Nerden baksan, üzünçgiller Akşamdan kalma uyuşuk bir keyif Nerden baksan, pisagor bağıntısı Nerden baksan, üveylik Dünya, sinema perdesi değil ki... Düşlerin de bir sınırı olmalı- insanın gerçeği ile çevrili Kimselerin vakit ayırmadığı biriyim Biliyorum Bir küçücük ayrıntıyım, Biliyorum Bir sigaranın tutuluşu örneğin, içilişi ve atılışı Öfkem biraz da bu benim Siz biliyor musunuz? Saygısızsam, Saldırgansam, Acımasız, İlgisizlik besliyor kötü yanlarımı Siz biliyor musunuz? Yakıştırarak giydiğim hiçbir şeyim yok Öyle tiksiniyorum ki üstümdeki giysilerden Gücüm yetse, inan, becerebilsem Tenimi bile soyunurum yüreğimden Zayıf yerlerim kanıyor Adıma dönüşüyor bütün kahramanlarım Adını soruyorlar Adını söylemiyor Hırçın bir yağmurum ben Harflerim yetmez akrostiş veya kartvizit yapmaya Şiir bir sezdirmedir diyor Lamsız an'lar için İzsiz, Issız sesler kalıyor Adsız, Ama elmacık kemikleri belirgin Mısralar başlıyor saçlarının kaldığı yerden konuşmaya Adını soruyorlar Adını söylemiyor Biraz da susmaktır diyor- Şiir okumak Usta işi bir tabloya yeniden bakmak Yeniden, yeniden Adını soruyorlar Adını söylemiyor Sınırsız, Şehirsiz Adını soruyorlar ''Susun!'' diyor şiirim Bir gölgenin yorgunluğuyum ben Yazılması unutulmuş günahlar için bir fihrist Bir yıl sonrası için bir ajanda Anlatmaktan sıkılmış bir meddahım ben O çizilen dünya var mı gerçekten? Evlerin geçim derdi yoktu gittiğim filmlerin çoğunda Erkeklerin iş derdi... Kadınlar rahat mı rahat bütün ilişkilerinde... Sevmek tek sorunlarıydı Bir de güzellik belki de Varlığın güvenli korunaklarında, çocuklar büyüyordu dünyadan uzak Çalışmadan, dövülmeden... Gittiğim filmlerin çoğunda, Yalnız da olsan, Arkasız da, Haklı olmak, kazanmaya yetiyordu Varlık, güçmüş Varlık, güzellik Varlık, güven Hayatın bütün yüzlerinde gördüm bunu İmrendim, İçlendim, İncindim Bavuluma dağınıklığımı koydum İç çamaşırı, Kazak filan Antetli kimsesizliğimle kalıyorum geceleri Kirpiklerimin yardımıyla kapıyorum perdeleri Hem tek başına, Hem kimse görmesin derdindeyim tenimi Bavuluma yıllanmış acılar koyuyorum Oralarda lazım oluyor Yeni evlere, eski aşklar taşıyorum Bir kadının ellerinde diyorum Ellerinde gömülüyüm Bir kadının, diyorum Bir bavulun diyorum- İçine sakladım sancılarımı Bir bavul cinayetidir umduğum- diyorum