สิ่งใดเรียกความประมาท

ความประมาทน่ะ คือ เผลอไป  ความไม่ประมาทน่ะ คือ   ความไม่เผลอ ไม่เผลอละใจจดใจจ่อที    เดียวนั่น อธิศีล อธิจิต อธิปัญญา นี่เรียกว่าผู้ไม่ประมาท  ท่านจึงได้อุปมาไว้ ไม่ประมาท   ไม่เผลอด้วยอะไร?  ไม่ประมาท   ไม่เผลอในความเสื่อมไปในข้างต้น ในปัจฉิมวาจา ไม่    ประมาทไม่เผลอในความเสื่อมไป นึกถึงความเสื่อมอยู่เสมอ ให้เจอความ    เสื่อมไว้เสมอ นึกหนักเข้า ๆ แล้วใจหาย  เอ๊ะ นี่เรามาคนเดียวหรือ  เอ๊ะ นี่เราก็ตายคนเดียวซิ   บุรพชนต้นตระกูลของเราไปไหนหมดล่ะ  อ้าว ตายหมด   เราล่ะก็ตายแบบเดียวกัน  ตกใจละคราวนี้   ทำชั่วก็เลิกละทันที  รีบทำความดีโดยกะทันหันทีเดียว   เพราะไปเห็นอ้ายความเสื่อมเข้า  ถ้าไม่เห็นความเสื่อมละก็   กล้าหาญนักทำชั่วก็ได้ ด่าว่าผู้หลักผู้ใหญ่    ได้ตามชอบใจ  ถ้าเห็นความเสื่อมเข้าแล้ว   กราบผู้ใหญ่ ปะหลก ๆ ๆ ทีเดียว  เพราะเหตุอะไรล่ะ   เพราะเห็นความเสื่อมเข้า มันไม่ประมาท ถ้าว่า    ประมาทเข้าก็ไปอีกเรื่องหนึ่ง เพราะฉะนั้นสำคัญนักความประมาท    จาก พระธรรมเทศนา กัณฑ์ที่ ๑๖ เรื่อง ปัจฉิมวาจา