😵 Sıradan Delilik Öyküleri-Charles BUKOWSKI

Bukowski’nin Sıradan Delilik Öyküleri, toplumun kenarında, çoğu zaman kendi aklının da sınırında yaşayan karakterlerin dünyasını anlatır. Hikâyelerdeki ana figür –kimi zaman Henry Chinaski, kimi zaman Duke, Frank Evans ya da Jack Hendley adlarıyla karşımıza çıkar– sistemle uyumsuz, içsel çalkantılarla boğuşan, deliyle dahinin sınırında bir anlatıcıdır. Temel mesele, sıradan hayatın yarattığı anlamsızlık duygusu ve bu sıkışmışlıktan kaçış yollarının umutsuzluğudur.Karakterlerin mücadelesi çok katmanlıdır: İşsizlik, yoksulluk, içsel boşluk, hastalık, yalnızlık ve akıl sağlığıyla baş başa kalmak. Hepsi, sistemin dışına itilenlerin ortak çilesidir. Duke kirayı ödemek için gece işe çıkar, ama yaptığı işi “namuslu bir iş” olarak görmez. Dan Skorski işini kaybedince bir an için “harikulade mutluluk” hisseder, ancak hemen ardından cebine bakar. Emekli Mr. Seed’in cebinde sadece bir dolar yirmi sent kalmıştır. Hayat, en iyi ihtimalle, idare etmektir.Toplumsal sistem hikâyelerde adaletsiz, yoz ve absürttür. “Amerika’da adalet diye bir şey yok, sadece bir tür adalet var” der Duke. Mahkemeler, polisler, doktorlar ve psikiyatristler; hepsi bir düzenin hizmetkârıdır. Bu düzenin içinde karakterler ya hapse girer ya da akıl hastanesine kapatılır. İçeride de dışarıda da özgürlük yoktur; fark yalnızca mekan değişikliğidir.İlişkiler, gerçek bağlardan çok geçici ihtiyaçlara dayanır. Kadınlar genellikle aşkın değil, alkolle benzer işlev gören kısa süreli kaçışların parçasıdır. Seks bir rahatlama, ama aynı zamanda yeni bir karmaşanın habercisidir. Aile ise çoğu zaman mesafe gerektiren bir yük. Kalabalıktan uzak durmak çoğu karakter için bir sığınma biçimidir. Yalnızlık, hem özgürlük hem de delilik sınırıdır.Fiziksel ve ruhsal çöküntüler iç içedir. Alkol, hikâyelerin vazgeçilmez unsurudur. İçmek; unutmak, uyuşmak ve bir anlığına da olsa hissizleşmektir. Ancak sonuç genelde daha büyük bir boşluk ve bedensel çöküştür. Delilik, bazen gerçekliğe karşı tek direnç yoludur. “Deliliğe gidiyorum” der anlatıcı, ama aynı zamanda bu deliliğin içinde bir açıklık, bir dürüstlük bulur.Kaçış yolları ise sınırlı ve çoğu zaman başarısızdır. At yarışları umut gibi görünür ama çoğu zaman hayal kırıklığıdır. Yazmak, anlatıcı için en anlamlı eylemdir; ama o bile onu seçmemiştir, yazmak onu seçmiştir. Sanat ve gözlem, dünyanın saçmalığını anlamlandırma girişimidir. Carol’in “hür hayvanat bahçesi”, toplumsal normların dışında bir tür özgürlük ütopyasıdır.Mizah, metinlerin alt tonudur. Alay, hem kendine hem dünyaya yöneliktir. Delilik, bazen en akıllıca tepkidir bu düzene. Sinema salonlarındaki absürtlük, yaşlı bedenlerin parçalanması, Zen düğünlerine verilen tabut hediyeleri... Hepsi birer protestodur; çığlık atmadan yapılan bir haykırış.Bukowski’nin karakterleri ne kahramandır ne kurban. Onlar sadece yaşamaya çalışan, dünyayı anlamlandırmaya uğraşan, ama çoğu zaman pes etmiş insanlardır. Sıradan Delilik Öyküleri, toplum dışına itilmişlerin, gündelik hayata başkaldıranların ve delilikle özgürlük arasında gidip gelenlerin kitabıdır. Delilik, belki de en dürüst yüzleşme biçimidir. Ve belki de bu yüzden bu öyküler, hâlâ bu kadar tanıdık, bu kadar dokunaklıdır.