Şizofren Aşka Mektup / Odanda Tek Başına- Cezmi Ersöz/ Ne Sanıyorsun?- K.Mira Demircioğlu/ Çırpınıp İçinde Döndüğüm Dünya- Şükrü Erbaş

''...Konuşmuyorum diye, söylenecek sözüm yok mu sanıyorsun? Gelmiyorum diye artık kalbim sende değil mi sanıyorsun? Ayakta durabiliyorum diye, yer, ayağımın altından çekilmiyor mu sanıyorsun? Özledim demiyorum diye, kokun burnumda tütmüyor mu sanıyorsun? Bir dakika görsem seni, yine hiç gitmemişsin...Hiç gitmeyecekmişsin gibi sayarım. Gönül yorgunluğu ne biliyor musun? Gökte yıldızın kalmıyor. Gölgen bir yere sığmıyor. İçindeki şarkı içinde boğuluyor. Penceren sokağa bakmıyor. Bütün sevgi sözleri kalbinde cezaya dönüyor. Kirpiklerin hiçbir güzellikle halkalanmıyor. Baktığın bütün sular yeraltına çekiliyor. Sevmek korkusu ayrılıktan çok önce acı veriyor. Dünyanın bütün cenazeleri evinin önünden kalkıyor. Her gün bir arkadaşın büyüdüğünüz zamanlarda kayboluyor. Girdiğin çıktığın bütün kapıların önünde yabancı, ardında yalnızlık olup kalıyorsun. Ne, biliyor musun gönül yorgunluğu? Kendinden soğuyorsun. Sözünden soğuyorsun. Geçmişinden soğuyorsun. İnandıklarından soğuyorsun. Baktığın yüzlerden soğuyorsun. İçine bile bakmıyorsun artık. Dünya, inandığın o yitik cennet değil. Eğer içimizde bir gönül kaldıysa; masal dinleyen, şarkı söyleyen, şiir okuyan, sulara bakan, kuşlara gülen, ağaçları kucaklayan, yalnızlıkla ürperen bir gönül, dünyamız insanın gövdesinde yeniden filizlenmeye başlar. Yoksa bu gezegen, hepimizi bir taş masalına çevirecek.''