سكوت ... صدا ... عكس

چرا موقع دیدن عکس سکوت می کنیم ؟ چرا همیشه ، بدون استثنا در لحظه دیدن عکس ها ساکتیم ؟ آیا این دو ، عکس و سکوت ، مکمل هم هستند ؟ آیا ما با دیدن عکس ها آنها را می خوانیم ؟ و یا در عکس صدایی هست که ما را مجبور به شنیدن یا وادار به سکوت می کند ؟ ما عکس ها را بیش از آن که ببینیم می شنویم . عکس ها با جملات بی نهایت متفاوتی شروع به حرف زدن می کنند . از خودشان می گویند ، از مکان شان ، از زمان شان ، از ارتباط بین آدم ها ، و در نهایت از ما . اما همه آنها خوب حرف نمی زنند ، همه آنها صدای خوبی ندارند ، همه آنها جذاب نیستند . کم پیش می آید که عکسی ما را کنار خودش نگه دارد ، مختصر باشد و کامل . عکس ها برای ما قصه می گویند ، فقط قصه . سر و ته واقعیت را می زنند تا باورشان کنیم . و ما باور می کنیم . أما درست بعد از آن که خود را به ما اثبات کردند ، ما را رها می کنند و فقط باور ماست که همه چیز را می سازد . ولی رازی بین همه عکس های خوب هست که عکس های دیگر از آن بی خبرند . جمله اول همه آنها یکی ست : مرا ببین . ولی وقتی عکسی از سکوت می گوید ، وقتی از زمان که در سکوت کش می آید ، فقط صداست ، صداهای بسیار ظریف ، باریک و مقطعی که مهم می شوند . مهم می شوند و تمام سکوت را ، تمام فضا را و همه کلامی که هرگز بیان نمی شوند را برای ما می سازند . کلام و از آن مهم تر جهان ، غرق در صدا و سکوت است . یکی که هست دیگری نیست ، و همیشه آن که نیست مهم تر می شود .