سمیرا مهراوران

در این پادکست، به موضوع تکان‌دهنده قتل‌های ناموسی در ایران، با تمرکز بر داستان تلخ سمیرا مهراوران پرداخته می‌شود. مریم دهکردی از ایران‌وایر، با سابقه سال‌ها تحقیق در زمینه زن‌کشی، روایت سمیرا را برای شنوندگان بازگو می‌کند. سمیرا، زنی ۲۲ ساله از شهر خور استان فارس، در خرداد ۱۴۰۴ قربانی خشونت همسرش شد. شوهر او، پس از سپردن فرزند خردسالشان به پدربزرگ و مادربزرگ، سمیرا را به خارج از شهر برده و با سلاح شکاری به قتل رساند. سپس از جسد او فیلم گرفت، به سراغ مرد دیگری که گمان می‌کرد همسرش با او ارتباط داشته رفته، او را نیز کشته و از او هم فیلمبرداری کرد و در نهایت به زندگی خود پایان داد. ویدئوها را قبل از مرگ برای خانواده همسرش فرستاد. آنچه این فاجعه را هولناک‌تر می‌کند، واکنش جامعه محلی شهر خور است. ساکنان برای مدت‌ها پس از این اتفاق، در اقدامی هماهنگ تصمیم به سکوت گرفتند و در برابر رسانه‌ای شدن این جنایت مقاومت کردند. با این حال، یکی از شهروندان شجاع شهر، سکوت را شکست و داستان سمیرا را فاش کرد. بر خلاف تصور رایج، خانواده سمیرا از نظر مالی وضعیت خوبی داشتند و شوهرش نیز مانند بسیاری از مردان شهر خور، سال‌ها در کشورهای حوزه خلیج فارس کار کرده و درآمد بالایی کسب کرده بود، بنابراین مشکلات مالی در میان نبود. اما سمیرا، همچون بسیاری از دختران این منطقه، از ادامه تحصیل و کار محروم بود، در سنین پایین ازدواج کرده و بچه‌دار شده بود، تا جایی که حتی یک تصویر هم از او برای انتشار موجود نبود. در محیطی که زنان از رفتن به دانشگاه محرومند و مردان به کشورهای دیگر برای کار مهاجرت می‌کنند، مسئولیت خانه و تربیت فرزندان بر دوش زنان می‌افتد. هرچند بسیاری از این وضعیت رضایت ندارند، اما درخواست طلاق در چنین فضایی، به ویژه در صورت وجود فرزند، به معنای ننگ و بی‌ آبرویی تلقی می‌شود. در پی افشای قتل سمیرا، به جای محکومیت این عمل، بسیاری از مردم شهر به ستایش از شوهر سمیرا پرداختند و کار او را «شستن ننگ از ناموس با خون» نامیدند. حتی بی‌گناهی قربانیان که فقط بر اساس «شنیده‌ها» متهم شده بودند، اهمیتی نداشت. این پادکست آشکار می‌سازد که چگونه در ایران، حتی در قرن بیست و یکم، پیش‌فرض حاکمیت و قانون‌گذاران در مواجهه با مشکلات خانوادگی و درخواست طلاق این است که زن «مشکل» دارد. درخواست طلاق، منتشر شدن عکس زن، یا هر نوع مخالفت با سرنوشت تحمیل شده، به معنای بی‌ آبرویی است و عاقبت آن می‌تواند مرگ باشد. این تفکر که زن تحت تأثیر ماهواره یا شبکه‌های خارجی است، می‌خواهد درس بخواند، کار کند یا بچه‌دار نشود، به جای بررسی مشکلات احتمالی مرد، به عنوان دلیلی برای محرومیت زن از حقوق انسانی‌اش تلقی می‌شود. این چرخه‌ی دردناک، هر روز و هر روز در ایران تکرار می‌شود. Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.