Son Mektup- Mayakovski/ Karınca Kumu- Didem Madak

“Bir varmış bir yokmuş” derler hani: Sevginin küçük sandalı, hayat ırmağının akıntısına kafa tutabilir mi? Elvada diyor çiçekler bana, Başlarını eğiyorlar aşağı, Sen hep gülerdin oysa, gülüverirdin Bir bakardım, eğilmiş su içiyor gamzelerinden kuşlar. Bir bakardım, gözlerinde güneşli ve sıcak iki hurma. Bir bakardım, hayata dikleniyor Acı çaylar içer ve bakardım karanlık sulara Bir balığın uykusunu düşlerdim Karanlık sularda kaybettiği rüyaları, Merak ederdim, ne konuşurlar aralarında? Sen beni hep merak ederdin, Sen beni hep yemeğe beklerdin, Karınca kumu toplayıp getirmiştin, Seni sıcacık evimizde bulduğumda, iki kıvılcım buluşmuş gibi olurdu Kiraz Çiçekleri her yıl yeniden açarlar orada Genç kızlarının kalbi ürkektir, Mutlulukları ise, mevsimlik kiraz çiçekleri gibi geçicidir. Kimse yoksulluğu benim için böyle sevimli kılmadı şimdiye kadar. Kötü rüyalar görürdüm durmadan Bağırırdı bir yaşlı kadın: “Mavi alevlerin ortasına, Bu, kırmızı elbise giymiş kadın. Yakışır.” Sanırım birileri beni yakacak diye tuttururdum sabahları. Ateş iyidir derdin sen, Başarıdır, Çok şeyler başaracaksın. Biriciğim, sen olmasan, kabusları kim hayra yorardı? Yine gülsen, gülüversen, Ben böyle saymazdım kırmızı gülleri o zaman, Sayıyorum, sayıyorum Hiç bitmiyor güller, sensiz hiç bitmiyor zaman Çıksan o karanlık uykudan, Kilerde fazla güneşimiz kalmış mı bir baksan, Bütün serotonin, geri kalım inhibitörleri birleşseler... Geri alamazlar çünkü hayra yorulmuş bir rüya kadar sevinen hayatı, Geri alamazlar bir avuç karınca kumunun huzurunu...