Son Mektup- Virginia Woolf/ Karanlık İyidir Kir Tutar- Kemal Hamamcıoğlu/ Karantina: Mahşerin Dört Atlısının Hikayesi- Beyza Alkoç

Geldiğimden beri yazmak istedim. Olmadı. Sana da uğrayamadım dönerken. Kusura bakma...Biçimsiz bir kaçış oldu dönüşüm. Boşluk kendine çevirdi beni. Belki de hiçlik bu. Çıldırıyorum. Artık bundan eminim. O zor zamanlarda bir kere daha katlanamayacağımızı hissediyorum. Ve bu sefer iyileşemeyeceğim. İnsanın hainliği, yaralarını kabullenmediği için. Yaraları sevmek lazım. Karanlığı da...Karanlık iyidir, kir tutar Acıysa, insanı tok. Gece kadar insanı seven yok. Bazıları iyi ki var. Kimileri neyse ki yok...Ama sen niye yoksun? Sana bir sır vereceğim. Sesler duyuyor, konsantre olamıyorum. Dolayısıyla, yapılacak en iyi şeyi yapacağım. Evi bul diye pencereleri kapatmıyorum. Ne zaman ki içimde bir rüzgar esip, çiçeklerimi götürse, Bu da geçer dediğim şeylerin masum olmadığını anladım. Dökülmesi gereken binlerce kelime varken, sessizliğe sarılmak, Olup biteni bir türlü aklımın almaması, Her vakit kapı dışında kalmak, Ne zor adım attığım yolların, aslında aynı çıkmazda son bulması...Neden dizlerim güçlü, kuvvetliyken tutunmazsam düşecek gibiyim? Avazım çıktığı kadar bağırmak istediğim tepeler nerede benim? Uğruna yalın ayak koştuğum köşe başındaki dondurmacı geldi aklıma. Neden her defasında çocukluğumu hatırlatan düşler çıkıyor karşıma? Hayatımın hiçbir bölümünde, kimsenin beni sırtında taşımasını beklemedim. Gökyüzünü avuçlarıma bırakmasını da istemedim. Kimseden dağları ayaklarıma sermesini de...Değer verdiğim, Ve derin anlamlar yüklediğim hiç kimseyi, imkansız beklentiler uğruna zorlamadım asla. Basit şeyler için kırıldığım her hikayenin sonunda, ''Ben sana ne yaptım?'' savunması vardı. Fakat biri için hiçbir şey yapmamanın, ona kötülük yapmaktan bir farkı olmadığını da anlayamadılar. Oysa sıradan birilerinin, kötülükle değil, kendisi için özel olan kişilerin umursamazlığıyla incinir insan. Ve siyahtan daha karanlık bir renkle tanışır o an. Hiçlik rengi... Bildiğim bir renk daha var. Gördüğüm en güzel yeşil gözlerden daha güzel kahverengi gözlerin var...Daha önce, birini pencere kenarına çiçek koyacak kadar çok sevmiştim. Dünyada bir yer bana ev olmak için ayrılmış da ben gelmiş orayı bulmuşum gibi...Burası sihirli bir evrendi. Bambaşka hayatlar yaşayıp, aynı şarkıların aynı cümlelerinde kendimizi buluyorduk. Ben sana hiç sarılmadım. Kokunu içime çekmeden, ellerini tutmadan seviyordum seni…Öyle, uzaktan uzağa…Şu an, hayatında ne olduğunu bilmediğim bir şey oluyordu. Ve ben, senden binlerce kilometre öteden, sadece oturuyor ve haber bekliyordum. Benim yerim buydu. Benim yerim senden kilometrelerce ötedeydi... Kurduğum her bir cümle, yazdığım her bir satır, kalbinde hissettiğin her sızı, sana uzattığım elimdir. Seni mektup yazacak kadar çok seviyorum. Sen de yaz. Perdeleri kapalı evinden çıkmayacak olsan da yaz. Bu konuda ısrarcıyım...Gece oldu mu, fena ısrarcıyım. Ben geceyi ikiye bölerim hep. İnsanlar cama çıktıklarında izleyecekleri iki seçenek vardır. Ya geceyi, yani karanlığı izleyeceklerdir, ya da Ay'ı, yani aydınlığı izleyeceklerdir.Gece denen şey ikiye ayrılır. Biri gecedir..Evet. Ama diğeri Ay'dır. Biri karanlık, biri aydınlık. Bu yüzden madem aşık olmuşum, ben geceyi ikimize paylaştırmayı isterdim. Karanlığı sevmeyen birine aşık olabileceğimi sanmıyorum. Karanlık, aydınlıktan çok daha güzel...Sırf o karanlığı sevsin diye, aydınlığı almaya razı olurdum. Duvarına bir ay resmi çizerim. Sonra aklıma gelen ilk şarkı sözünü yazardım."Ay benim, gece senin...'' Sonra ışıkları kapatıp çıkardım. Hadi yaz sen de... Çünkü birini mektup yazacak kadar seviyorsan, yaşıyorsun! Ne mutlu sana...