Sonrası şu: Ben bir camı, bir perdeyi açmış adam değilim. Bilirim ama çok bilirim kapadığımı.

Yabancıyım bu sokaklara Denizini de bilmem buraların Kendimi anlatsam nereden başlayacağımı bilmem Kitabın ortasından konuş desen onu da sevmem Herkes, herkestir benim için Kendi inandıkları ve yaşayış biçimleri vardır Yargılamam Yadırgadığım şeyler olur ama Cümle noktasına kavuşmadan ben haddime kavuşur, susarım. Böyleyim işte Susarım çoğu zaman Konuşsam güzel şeyler çıkar ağzımdan ama Susmayı seçerim işte Böyleyim ben, demeyeceğim yine Kahveyi severim Bir de bazı insanları. Bütün insanları sevemedim işte Kötüleri, Ruhunu kötülükle çevreleyenleri hiç sevmedim Sevsem, iyilere haksızlık olurdu Ve ben haksızlığı da kötüler gibi sevmezdim Bana bir hikaye lazım değil Ben bir hikayeyim Ben bir ağlamaklı çocuk kartpostalıyım, üstsüz başsız. Ben, sebep ve sonuçlarıyla anlatılamayan bir yığın şeyin arasında düş kuran Ve zaman, Herkesi harcayacak kadar hovardayken, Çeker giderim diyor insan Silersiniz beni tarihten Nasılsa bir damla hiçim Gene olurum... Sil beni tarihinden. Unut beni unutabilirsen Ben, Yani ben, Her türlü çağırılmanın olan şekli Daha hiç çağırmadım Biri olsun “sen!” diye seslenmedi hiç ''Sen!'' diye seslenmedi ki, dönüp arkama bakayım Ve içimden durgun ve çürük bir suyu düşüreyim Ceplerimdeki eskimiş kağıt parçalarını atayım Sonra bir güzel yıkanayım da… Bir gün gittikçe ufalıyordum Düş müydü, gerçek miydi, iyi bilemem Oturmuş bir küvete kuruyup kayboluyordum. Ben şimdi ne yapsam, Ben işte ne yapsam kaç kere yalnız Kaç kere yalnız, ama kaç kere yalnız, gene kaç kere insan olmalarımla... Ben size demedim mi? Çünkü nasıl anlamalı? Dünya dönüyor Hep aynı yerde mi dönüyor? Hangi yıldız biraz mavi? Hangisi biraz yeşil? Hiç paran oldu mu? Gölgen yok senin, Ayak izlerin yok Neden mi? Acılar barınmamış ki sende Mutluluk yok, Mutsuzluk yok. Dokunsan ağlayacak, Konuşsan susmayacaklar bir daha. Umudu dürt Umutsuzluğu yatıştır Diyeceğim şu ki: Yok olan bir şeylere de benzerdi o zaman trenler Oysa o kadar kullanışlı ki şimdi Hayalsiz yaşıyoruz neredeyse Ağzımın içi zehir gibiydi Tuttum bir sigara yaktım Kravatımı düzelttim Ayakkabılarımı sildim Bilmem, çok uzaklarda biri sevindi Sonra ben sevindim: Acı mı, sevinç mi, ama bilmeden Belki de ilk olarak vardım ayakta durmanın tadına Sonrası şu: Ben bir camı, bir perdeyi açmış adam değilim Bilirim ama çok bilirim kapadığımı. Doğrusu, Elinizden ne gelir ki? Siz dolgun yaşamaya bakın günleri Yabancıyım Bu Sokaklara- Ahmet Batman/ Sonrası Kalır 1-2, Umutsuzlar Parkı, Gelmiş Bulundum- Edip Cansever