Σοφία Βαγενά: «Αν είχαμε εφαρμόσει ως χώρα τη σύμβαση Grevio, δεν θα είχαμε καμία γυναικοκτονία.»

Αυτό το επεισόδιο «Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια» με καλεσμένη τη Σοφία Βαγενά, θα ήθελα να το αφιερώσω σε κάθε γυναίκα που βρίσκει τη δύναμη να καταγγείλει τον θύτη της, να σταθεί μπροστά του αγέρωχη σε μια κρύα δικαστική αίθουσα όπου θα προσπαθήσει ο θύτης της να αποδείξει ότι όλα αυτά που η ίδια καταγγέλει δεν συνέβησαν ποτέ ή εκείνη τα προκάλεσε και σε όσες γυναίκες δεν πρόλαβαν να καταγγείλουν τον κακοποιητή τους ή πρόλαβαν αλλά το νομικό μας σύστημα δεν ήταν επαρκές να τις προστατεύσει ουσιαστικά στη συνέχεια. Μιλήστε, φωνάξτε, μέχρι η αλήθεια σας να γίνει πιο δυνατή από τα ψέματα του θύτη και την ανεπάρκεια του συστήματος. Η Σοφία Βαγενά είναι η πρόεδρος ισότητας και δικαιωμάτων της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Αστυνομικών, μια γυναίκα που αποτέλεσε ένα από τα βασικά γρανάζια για να αλλάξει η αντιμετώπιση των θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας από τους αστυνομικούς υπαλλήλους, να βελτιωθούν τα πρωτόκολλα και να εκπαιδευτούν οι αστυνομικοί υπάλληλοι προκειμένου να αντιμετωπίσουν με επαγγελματισμό και τη σοβαρότητα που αξίζουν τα θύματα κακοποίησης. Η γυναικοκτονία της Κυριακής Γρίβα έξω από το ΑΤ Αγίων Αναργύρων, ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι σε ό,τι αφορά την αντιμετώπιση των θυμάτων και την προστασία τους. Το σύστημα ξεγυμνώθηκε και τελείως και αποκαλύφθηκε το χάος και οι βασικές ελλείψεις εκπαίδευσης και αντιμετώπισης. Σήμερα με τη Σοφία Βαγενά, κάνουμε αναδρομή σε εκείνη τη μοιραία για την Κυριακή βραδιά, και συζητάμε για όλα αυτά τα πρωτόκολλα που φαίνεται να έχουν αλλάξει σημαντικά από τότε. «Μετά τη γυναικοκτονία της Κυριακής Γρίβα, άλλαξε τελείως το πρωτόκολλο, πέρα από την εκπαίδευση των αστυνομικών και τη στελέχωση των γραφείων ενδοοικογενειακής βίας, έχουμε περάσει σε ένα αστυνομικό εγχειρίδιο, όπου περιγράφονται τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσει ο αστυνομικός από τη στιγμή που θα εισέλθει μια γυναίκα στο γραφείο του για να καταγγείλει τον θύτη της.» «Δεν είμαστε συμβατοί με την Grevio, τη σύμβαση της Κωνσταντινούπολης για την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών. Την έχουμε αφήσει στη θεωρία και όχι στην πράξη. Αν την είχαμε εφαρμόσει ως χώρα, δεν θα είχαμε καμία γυναικοκτονία.» Με τη Σοφία Βαγενά, καταλήγουμε, δυστυχώς, σε μια δύσκολη και σκληρή αλήθεια. Λέμε στις γυναίκες να μιλήσουν και να καταγγείλουν τους θύτες τους, αλλά ακόμα και όταν τα κάνει τέλεια η αστυνομία και παραδίδει τον θύτη στη δικαιοσύνη, δεν της παρέχονται ακόμα τα κατάλληλα μέτρα και τα εχέγγυα ώστε να μείνει ουσιαστικά προστατευμένη και ο θύτης της μακριά της. «Δυστυχώς οι περισσότερες γυναικοκτονίες συμβαίνουν μετά την καταγγελία του θύματος, γιατί ο θύτης επιστρέφει ακόμα πιο θυμωμένος και το νομικό σύστημα αποδεικνύεται ανεπαρκές να προστατεύσει τη γυναίκα.» Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι οι γυναίκες πρέπει να σιωπήσουν. Το αντίθετο, σημαίνει ότι οι φωνές τους πρέπει να γίνουν κραυγές, προκειμένου το κράτος να παρέχει άμεση απονομή δικαιοσύνης, ουσιαστική στήριξη στο θύμα, σκληρότερες και πιο άμεσες ποινές στους θύτες.