Sorbisches_Maerchen_de_13

Die Lausitz und die Sorben Die Lausitz (obersorbisch Łužica, niedersorbisch Łužyca) ist eine geschichtsträchtige Region im Osten Deutschlands (Sachsen und Brandenburg) sowie in Teilen Polens. Sie ist die Heimat der Sorben (auch Wenden genannt), einer anerkannten slawischen Minderheit, die ihre eigene Sprache, Kultur und Traditionen über Jahrhunderte hinweg bewahrt hat. Die Region: Oberlausitz und Niederlausitz Die Lausitz teilt sich geografisch und kulturell in zwei Hauptregionen: Die Niederlausitz (Norden): Geprägt durch das Biosphärenreservat Spreewald in Brandenburg. Hier wird Niedersorbisch gesprochen. Die Landschaft ist von Fließen, Wäldern und der sorbischen Teichwirtschaft geprägt. Die Oberlausitz (Süden): Eine hügelige Landschaft in Sachsen mit Zentren wie Bautzen (Budyšin) und Görlitz. Hier dominiert das Obersorbische, das dem Tschechischen und Slowakischen nähersteht. Wer sind die Sorben? Die Sorben sind die Nachkommen slawischer Stämme, die im Zuge der Völkerwanderung vor rund 1.500 Jahren das Gebiet zwischen Ostsee und Erzgebirge besiedelten. Heute leben noch etwa 60.000 Sorben in der Lausitz (ca. 40.000 in Sachsen, 20.000 in Brandenburg). Sie besitzen die deutsche Staatsbürgerschaft, verstehen sich aber als eigenes Volk mit eigener Flagge und Hymne. Lebendige Kultur und Traditionen Die sorbische Kultur ist im Alltag der Lausitz fest verankert und zieht jährlich viele Besucher an: Zweisprachigkeit: In der Kernlausitz sind Ortsschilder, Straßennamen und öffentliche Gebäude konsequent deutsch und sorbisch beschriftet. Das Osterreiten (Jutrowne jěchanje): Die wohl bekannteste Tradition der katholischen Oberlausitz. Am Ostersonntag reiten festlich gekleidete Männer auf geschmückten Pferden von Dorf zu Dorf, um die Osterbotschaft zu verkünden. Sorbische Ostereier: Kunstvoll mit Wachs- und Kratztechniken verzierte Eier, deren geometrische Muster (wie Dreiecke als Wolfszähne zum Schutz) tiefe symbolische Bedeutungen haben. Vogelhochzeit (Ptači kwas): Ein Kinderfest im Januar, bei dem den Vögeln dafür gedankt wird, dass sie den Winter überstanden haben. Kinder erhalten traditionelles Gebäck („Sroki“/Elstern). Łużyce i Serbołużyczanie Łużyce (górnołużycki Łužica, dolnołużycki Łužyca) to region historyczno-geograficzny położony we wschodnich Niemczech (w krajach związkowych Saksonia i Brandenburgia) oraz w zachodniej Polsce. Jest to ojczyzna Serbołużyczan (zwanych też Łużyczanami lub Wendami) – najmniejszego narodu słowiańskiego, który od stuleci pielęgnuje swój język, tożsamość i unikalną kulturę. Region: Górne i Dolne Łużyce Geograficznie i kulturowo region dzieli się na dwie części: Dolne Łużyce (północ): Położone głównie w Brandenburgii, znane z malowniczego rezerwatu biosfery Spreewald (Błota). Tradycyjnym językiem jest tu język dolnołużycki (bliższy językowi polskiemu). Górne Łużyce (południe): Region pagórkowaty w Saksonii z głównymi ośrodkami w Budziszynie (Bautzen) i Zgorzelcu (Görlitz). Tutaj używa się języka górnołużyckiego (bliższego czeskiemu). Kim są Serbołużyczanie? To potomkowie plemion słowiańskich, które osiedliły się na tych terenach około 1500 lat temu. Współcześnie populację Serbołużyczan szacuje się na około 60 000 osób (ok. 40 tys. w Saksonii i 20 tys. w Brandenburgii). Posiadają obywatelstwo niemieckie, ale prawnie są uznani za mniejszość narodową z własną flagą, hymnem oraz prawem do ochrony języka. Żywa kultura i unikalne tradycje Tradycje łużyckie są do dziś bardzo żywe i stanowią główną atrakcję turystyczną regionu: Dwujęzyczność: W wielu miejscach Łużyc tablice z nazwami miejscowości, ulic oraz urzędów są dwujęzyczne (niemieckie i serbołużyckie). Istnieją tu także serbołużyckie szkoły i przedszkola. Procesje Konne (Osterreiten / Jutrowne jěchanje): Widowiskowa tradycja katolickich Górnych Łużyc. W Niedzielę Wielkanocną procesje uroczyście ubranych mężczyzn we frakach i cylindrach na odświętnie przybranych koniach ruszają z parafii do parafii, śpiewając pieśni religijne. Łużyckie pisanki: Jajka zdobione misternymi technikami woskowymi i wydrapywaniem. Geometryczne wzory (np. trójkąty symbolizujące zęby wilka chroniące przed złem) mają przynieść szczęście i urodzaj. Ptasie Wesele (Ptači kwas): Przypadające na 25 stycznia święto dedykowane dzieciom. Według legendy ptaki dziękują dzieciom za zimowe dokarmianie, przynosząc im słodycze i tradycyjne ciastka w kształcie srok.