Soyut Bahçe- Hart Crane/ Yok Karşılığı Yüzünün- Cezmi Ersöz

Bütün çizgiler soluyor ''şey ile şeysiz'' arasında Biz deniz çizsem, bulutun hatrı kalıyor Çıkmayın desem de, koşuyor ayaklarım Ne kadar düşündüm desem de boş Biz çizgi deniz, Bir akıl kaçkın Bir deniz yuttu bir dalga Ne zamandır üşüyor yağmurun altındaki çocuk şapkası? Nereye varır sessizliğin kollarında akıp giden bir paçavra? Dünyaya bir kadın eli değse Şöyle ağır bir halı gibi çırpılsa Tozlar havalansa... Kaybeder bazı şeyler ansızın önemini... Kendini ağaç sanar bir kadın. Rüzgâr kucaklayıp örer taze damarlarını Kaldırır onu göklere- Ellerinin ateşini boğup gün ışığında Hiç anısı yok kadının Korkusu, umudu yok Ayaklarındaki ottan ve gölgelerden öte. Oysa umutsuz bir yoksulluktan kurtarılmış güzelliğiyle, Biraz olsun sevilmesi gerekmez miydi? Güneş bile, vakitsiz çıkan rüzgarlarla el ele Bir yıl önceki kendiyle karşılaşsa sokakta Bir yabancı gibi geçip gider yanından Selam bile vermez Başımı çevirip de bakmaz kendine Saygısızlıktan değil, tanıyamadığından Öyle umarsız uyusa da bir köşede İşte bu yüzden... Sırf bu yüzden işte Yaşamdan çok, iflasa yakın olduğu için Onu bu denli yıktıkları için Öyle bir değişime mecbur kaldı ki, İyi mi kötü mü bilmiyor Sormaya cesaret edemediği bir soru var aklımda Uçuyor mu, Düşüyor mu? İstediğin kadar gücü olsun sözlerden akan İstediği kadar güvenmesin yarın doğacak güneşe İsterse, başında beklesin gece boyu yalnızlığın İsterse, istemesin aşkın koyu rengini gözlerinde Lakin, ya sözlerinden taşar aşkın buhranları Ya gözleri kurur bir alevin ateşinde Çocuklar büyür gider Başlayan şarkılarla değil Eskiyen giysiler, tükenen güçlerle büyür gider. Bir gün inecek gökteki hayalleri Öteki gün, gözünün rengi değişecek Daha dün, ağacın dallarında değil miydi yaprakları? Annesinin yaralı kızıdır o Zaten bütün kızlar yaralıdır Beni sorarsanız, Kış işte.