Spacer dwudziesty czwarty: Nie wiem, kim jestem, ale wiem, kim nie chcę być

W trakcie tego spaceru rozmawiamy o autentyczności w komunikacji i dlaczego tak trudno być prawdziwym, o przeżywaniu żałoby i tym, co to znaczy pozwolić sobie na smutek. Jest o wyzwaniach w poszukiwaniu pracy i odkrywaniu tego, co naprawdę chcemy robić, a nie tylko tego, co umiemy.Poruszamy temat męskości i męskich wzorców — o trudności z płaczem i wyrażaniem emocji, o radzeniu sobie z przeciążeniem i wybuchami złości, które przychodzą, gdy za dużo na siebie bierzemy. Jest też o relacjach rodzinnych i tym, jak uczyć dzieci odpowiedzialności, zamiast robić wszystko za nie.Pojawił się wątek o organizacji życia, systemach produktywności i tym, dlaczego czasem lepiej zrobić coś po swojemu niż tak, jak wszyscy mówią, że powinno się robić. Trafiła się refleksja nad cenzurą w serwisach społecznościowych i dlaczego uważamy, że trzeba nazywać rzeczy po imieniu — nawet jeśli algorytmy tego nie lubią.Jak zwykle pojawia się wątek wędkarski i temat marzeń o wyjeździe na ryby.Materiały, o których wspominamy w trakcie spaceru:Ola Pflumio, coachka ADHD: Co bym ci powiedziała jako coachyni ADHD gdybym nie bała się zranić twoich uczućLife Actuator: What ADHD feels like, day 38Reef ball burials: the new trend for becoming ‘coral’ when you dieArtykuł, o którym Bartek wspomina w trakcie tego spaceru: Granice języka w czasach algorytmówNaklejki polecamy od ⁠stickerscraft.com⁠ #niereklamaNiezmiennie dziękujemy wszystkim osobom, które wsparły nasze słodkie nałogi przez buycoffee.to/alepoco i zachęcamy do wspierania nas „piątakiem" na kolejną działkę cukru.Zapraszamy również do czytania na alepoco.substack.com.