SPÓR O OBRZEZANIE - NIECODZIENNIK ODC. 122

Po pewnym czasie do Antiochii Syryjskiej przybyli z Judei pewni ludzie, którzy swoim nauczaniem zaczęli wierzącym mącić w głowach. Głosili bowiem, że jeśli ktoś nie będzie przestrzegać religijnych rytuałów – szczególnie tych wynikających z żydowskich tradycji – a więc na przykład nie będzie się poddawał obrzędom takim jak obrzezanie, nie zostanie zbawiony. W związku z tym we wspólnocie powstał potężny spór i rozgorzała wielka dyskusja między Pawłem i Barnabą z jednej strony a owymi przybyszami z drugiej. Ostatecznie postanowiono, iż Paweł, Barnaba, a także kilku zaufanych braci udadzą się do Apostołów oraz do zwierzchników społeczności wierzących w Jerozolimie w celu rozstrzygnięcia tego sporu. I tak, oficjalnie wydelegowani przez wspólnotę, ruszyli do Jerozolimy szlakiem przez Fenicję i Samarię. W drodze – wszędzie, gdzie tylko spotykali braci i siostry w Chrystusie – opowiadali o tym, jak poganie zaczęli się nawracać. Z tego powodu wielka radość ogarniała wszystkich wierzących. Gdy już dotarli do Jerozolimy, zostali tam serdecznie przyjęci przez wspólnotę, a zwłaszcza przez Apostołów oraz zwierzchników tamtejszej społeczności. Im również opowiedzieli wszystko, czego Bóg zechciał przez nich dokonać. Jednak pewni ludzie, wywodzący się z grona faryzeuszy, wystąpili przeciwko nim z zarzutami, twierdząc, iż należy wymagać od pogan obrzezywania się i przestrzegania Prawa Mojżeszowego. W tej sytuacji Apostołowie oraz zwierzchnicy wspólnoty jerozolimskiej zebrali się, by wspólnie rozważyć powstałą kwestię. DZIEJE 15, 1-6 (NPD)