Strati Korakas'a Mektup (Maltepe Askeri Cezaevi, Mayıs 1982)- Ataol Behramoğlu

Tozlu, Havasız, Işıksız koğuşta oturmadaydık suskun Pazar günü uzuyordu Herkes kendi düşündeydi Ansızın ışıklı bir insan sesi yükseldi Işıdı yüzler ''Geçmiş günler'' diyordu şarkıcı Ama diriydi Umutluydu sesi Tutunup bu özlemli ezgilere, aştık zindanın duvarlarını sanki Uzun bir geceden geçiyoruz Karanlık bir geceden Acımasızlığın gecesinden geçiyoruz Dün, senin yurdunun hapisteydi en güzel çocukları Şimdi sıra yine benim ülkemde Güneş hapsedilebilir mi? Bulut hapsedilebilir mi? Hapsediliyor işte... Gençliklerini tadamadan daha, Güneşe doyasıya bakamadan, Demir parmaklıklar arasına kapatılan... Unutmak elde mi o güneşi? Binlerce yıl öncesinin beyaz taşlarını aydınlatan acılı yurdunu unutmak elde mi senin? Şairler vardır Ülkenin güneşi tutuşur şiirlerinde Denizler nefes alır... Şairler vardır Şiirleri bayrak gibi yükselir alanlarda Ve halklarına ekmek, su ve sevinç gibi gerekli.... Bir gece, ışıklı bir denizin kıyısında şiirlerimi okumuştum sana ''Unuttum. Nasıldı annemin yüzü?'' Ve sen; ''Unutmadım demek istiyorsun, değil mi?'' demiştin beni hayran bırakan bir incelikle... Unutmadım. Unutmadım. Unutmadım hiçbir şeyi... Bir türlü baharı getirmeyen bu mayıs ayının yağmurlu bir öğle sonrasında, Hapishane ranzasında uzanmış yazarken bu şiiri... Radyoda, senin ülkenin o yüreğe işleyen şarkılarından biri Ve karşıda, koğuşların açıldığı alanda Şair yüzlü bir asker-dalmış hayal ederken serbest kalacağı günleri Uzun bir geceden geçiyoruz Karanlık bir geceden Ama geleceğiz üstesinden bu acıların da... Ülkenin ve ülkemin bütün yiğit şairleri adına yemin ederim- Aydınlık bir şafağa ulaşana kadar dövüşeceğime Ballı incirlerimiz, nazlı üzümlerimiz Göklerimiz, Denizlerimiz, İpek bakışlı kızlarımız, Kara gözlü oğullarımız üstüne yemin ederim... Ve bizi aydınlatan, bu ortak güneş üstüne