''Şu ışıklar gibi olmak lazım. Her yeri aydınlatamayacağını bildiğin halde, sevgiyle, yine de yanmak lazım...''

Gelme diyecektim. İyi ettin geldiğine. Nerdeyiz? Bir şehir yanıyor, dikkat et. Tutuşabiliriz. İşte ilk ateş gözlerine düştü. Sonra dudaklarına. Saçlarının arasına kıvılcımlar doldu, ışıl ışıl... Yanıyorsun, yanıyorum, yanıyoruz. Aramakla yetinsek bunlar gelmeyecekti başımıza. Yine de memnunum. İyi ettin geldiğine. Taş olup kalmaktansa, ağaç olup yanmak iyi :) Bir yangın nasıl oluyordu da hiç sönmeden yeniden yanmaya başlıyordu? Yeniden yanmak için, sönmek gerekmez miydi? Biz hiç sönmüyorduk. Tekneler mesela, denizin üstündeyken yanabiliyorlar. Enteresan değil mi? Derdinin devası yanındayken yanmak. Bir de seni unutamadım diyorsun Ben bunu hiç denemedim bile Sana yakıştırdığım bütün yağmurların dediğini yaptım Her sonbahar seni duvarıma astım Adını yazdım düşen yaprakların üstüne Seni unutmadım Hiç denemedim bile Yitik bir aşkı savunuyorum bu gece Ateşi bilmeyen bir bebek gibi uzatıyorum resmine ellerimi bu gece Seni sonsuza dek seveceğimi söyleyemem. Bu samimiyetsizlik olur. Ama sonsuza dek gururunu kıracak hiçbir şey yapmayacağıma söz verebilirim. Tuttuğum eli bırakmam. Anlatılan derdi ezberlesem bile dinlerim. İki elim kanda olsa koşarım. Sabrımla, affımla, kırgınlıklarımı örterim. Ama eğer zerre itildiğimi hissedersem, bırak kalmayı, göz ucuyla bile bakamam o tarafa. Yanmadan öğrenmiyorsunuz ateşten uzak durmayı. Ama hiç değilse bir kere yanmak lazım. Ve solup gitmektense, bence yanmak daha iyidir. Her insan, bir gün yaprak gibi yere düşüyordu Kimi zaman sararmış bir yaprak gibi, Kimi zaman haşin bir rüzgarla yere inen taze, yeşil yapraklar gibi Şu ışıklar gibi olmak lazım...Her yeri aydınlatamayacağını bildiğin halde, sevgiyle, yine de yanmak lazım. Üçüncü Mektup- Ümit Yaşar Oğuzcan/ Ay Terapisi-Mustafa Ulusoy/ İkizalev- Binnur Nigiz