Süt ve Bal (2), Bu Beden Benim Evim (3)- Rupi Kaur

Kim kandırdı seni? Kim inandırdı başka birinin seni tam yapacağına? Ne zamandı bilmem Bıraktım kendimi sevmeyi Kalbimin beni terk etmesini diledim Her şey olabilecekken dünyada, Onun olabilmek istedim Düştüğümüz kederi anlatan kitaplar yok Artık sayamıyorum günleri Güneş aya dönüyor Ay güneşe Bense bir hayalet yalnızca Gözüme uyku girmeyen yıllarım oldu benim Nasıl da capcanlı yaşıyor insanlar Oysa şu depresyon Kaskatı, buz kesti beni Kayboluyorum Varmak istediğim yeri aradıkça, olduğum yerin güzelliğini görmeyi hep unutuyorum Durulabilecek miyim? Kendimi bulabilecek miyim günün birinde? Mutluluk yaşlandı beni beklerken Ben yaşlandım asla bulamayacağım yerlerde mutluluğu ararken Korkuyorum Ya en güzel yıllarım geride kaldıysa? Ya bundan sonra yaşadıklarım, hep anlamsız olacaksa? Başarısız olmak düşündürmüyor beni Sahip olduğum güçle dünyayı ateşe vermekten korkuyorum... Ah bu ben! Hassas kalbime rağmen Tenime işliyorum seni... Birbirimizin hayatında tuttuğumuz yer Başka hiçbir şeye benzemez Sonsuza dek sürmez hiçbir şey Tam da bu yüzden kal yanımda Güller açıp da, pır pır ettiğinde Gülümsemeni ver bana Eğer söylemen gereken bir şarkı varsa, Şimdi söyle Güneşin battığında, o şarkıyı söylemen için çok geç olacak Şarkını söyle Tam da şu anda Sesini bağışla bana Dağılan hayatıma bu akşamı bağışla Ben iyileşmek istemiyorum Artık bu kadarını ümit edemiyorum. Göğsümde sıkışıp kalmış korkuyu atabilsem, yeter bana. Çok açığım yaralanmaya Sadece zamanla alışılacak şeyler yaşatma bana Hiçbir şey güven vermiyor bana yüksek sesle kitap okuyan sesin kadar Bana hazine lazım değil Bence sen dünyanın bütün hazinelerinden üstünsün Söyle Saklı kalsın bütün zamanlar Gün yüzüne çıkmasın ürkekliğin Ve söylensin cümle cihan Aldırma Ne kadar benziyorsun bana Sen sadece saklı tut inci taneleri Bilmelisin ki, Ömrüm gülüşünde saklı Sen gülersen eğer, bütün fermanlar bana yazılır...