Süt Ve Bal- Rupi Kaur/ Sus Payı/ İntihar- Edouard Leve/ No:26- Beyza Erkoç

En az benim kadar mücadele etmeyi bilen birine ihtiyacım var Ayakta kalmanın fazla ağır geldiği günlerde, ayaklarımı kucağında tutmaya razı birine Gözlerimi kapatan ellere, Daha ben bile ne istediğimi bilmezken, tam da ihtiyacım olanı veren birine Konuşmasam bile... Beni anlayan.... Şöyle diyordu sesi çalınmış biri: Ben hiç anlaşılmadım zaten, Anlaşıldım zannettiğimde bile, yanlış anlaşıldım. Yıkmak istediğim duvarlara bir tuğla koyup, duvarlarımı yeniden örenler onlar değil miydi? Kendime rağmen, Korkuma rağmen, Bazı yolları birlikte yürümek istediklerim değil miydi her biri? Kar taneleri ne güzel anlatıyor, birbirlerine zarar vermeden de yol almanın mümkün olduğunu Şimdi öyle uzağım ki kendime, Şimdi öyle yorgunum ki, Şimdi öyle korkusuzum ki, Şimdi bir o kadar sevmeye korkağım ki, Şimdi duvarlarımı yeniden öyle bir örüyorum ki, Her bir tuğlasını en yakınlarım veriyor. Ben o duvarlar altında eziliyorum. Ezildikçe içimdeki ses ölüyor. Sessizleşiyorum. Sessizliğim de anlaşılmıyor... Bilmek, beni büyütür Bilmemek, bana zarar verir Unutmak beni özgürleştirir Kalpler beden gibidir, hastalanır bazen Evlerin pencerelerini tamamıyla açabilen tek bir rüzgâr biliyorum: Beden bu...Her şeyi yaşar ve atlatır. Morluklar iyileşir, yaralar kabuk bağlar, kabuklar düşer. Bedenin iyileştirdiği her şey, ruha yük olur. Onları konuşmadan, düşünmeden, onlarla hesaplaşmazsan ruhun dolup taşar. Ruhun dolup taştığında ise, artık onu hissedememeye başlarsın. Ruhsuz olduğunu, duygusuz olduğunu sanırsın. Oysa öyle değildir. İçin o kadar doludur ki, boş olduğunu sanırsın... Mutluluk ekip, tatlı söz biçmek istiyorum... İstediğim bu işte