św. Walter z Pontoise (08 kwietnia)

Mnichem w benedyktyńskim klasztorze został ok. 1060 roku. Tam prowadził przykładne, pobożne, życie… i powierzono mu funkcję opata w utworzonym klasztorze w Pontoise. To właśnie w tym momencie zaczęły się przysłowiowe kłopoty... Choć w chwili, kiedy król Filip I wręczał mu pastorał, Walter miał odważnie stwierdzić, że nie z królewskiej, ale Bożej ręki otrzymuje władzę nad wspólnotą, to później okazało się, że odpowiedzialność za mnichów nie jest łatwa do udźwignięcia. Zwłaszcza, że braciszkowie niestety nie zawsze potrafili trzymać się wyznaczonych reguł. Wtedy przyszły święty postanowił opuścić swoją zakonną rodzinę. Schronienia szukał w słynnym opactwie w Cluny, które było źródłem odnowy Kościoła. Tam kontemplacyjna natura naszego patrona miała znaleźć wytchnienie, ale jak się okazało braciszkowie z Pontoise odnaleźli go, a arcybiskup Rouen nakazał powrót. Kolejna ucieczka również okazała się nieudana. Tym razem Walter znalazł dla siebie samotnię na wyspie, na rzece Loarze. Przebywał w grocie i wiódł pustelnicze życie…, ale i tym razem został rozpoznany oraz zmuszony do powrotu. Trzecia próba pozbycia się brzemienia, jakie miał nosić Walter, przybrała zupełnie inny charakter. Tym razem nie miała to być „samowola”. Nasz patron zdecydował się na podróż do Rzymu. Tam liczył, że papież, a był nim wówczas Grzegorz VII, przychyli się do jego prośby i uwolni od nałożonych obowiązków. Okazało się, że niczego nie wskórał. Papież nakazał mu powrót do opactwa w Pontoise, a do tego zagroził karami kościelnymi. Kolejnych prób szukania własnej drogi Walter już nie podejmował. Powrócił do opactwa, nad którym mu pierwotnie powierzono opiekę. Dbał, aby sprawnie funkcjonowało. Choć nie mogło to być łatwe, skoro współbracia potrafili go nawet pobić i uwięzić w celi.