ตอบคำถามการปฏิบัติ - การอบรมอานาปานสติสำหรับผู้เริ่มต้น วัดบุปผาราม (26-28 ม.ค. 67 7/14)

การอบรมอานาปานสติสำหรับผู้เริ่มต้น วันที่ 26-28 ม.ค. 67 ณ วัดบุปผาราม กทม. โดยพระอาจารย์สุชีพ สุธมฺโม (พระกิตติวิมลเมธี) ผู้ช่วยเจ้าอาวาส วัดบุปผารามวรวิหารคําถามที่ 1 ตอนเดินจงกรมและตอนนั่ง รู้สึกปวดตึงบ่าและไหล่มาก พยายามคลายความเกร็งแล้วแต่ก็ยังเจ็บ การเป็นอย่างนี้เกิดจากอะไรและต้องแก้ไขอย่างไรคําถามที่ 2 การเจริญอานาปานสติ เหตุใดจึงกําหนดนิมิตตรงตําแหน่งเหนือริมฝีปากกับปลายโพรงจมูกคําถามที่ 3 การรับรู้ลมหายใจเข้าลมหายใจออกจําเป็นต้องหลับตาเสมอไปหรือไม่เพราะเหตุใดคําถามที่ 4 ในชีวิตประจําวันที่เราเจริญอานาปานสติรู้ลมหายใจเข้าออกก็ต้องลืมตา ดังนั้นตอนฝึกสามารถลืมตาได้หรือไม่คําถามที่ 5 การฝึกเจริญอานาปานสติในรูปแบบควรฝึกวันละเท่าใด และควรฝึกเวลาใดจะได้ผลดีที่สุดคําถามที่ 6 การเดินจงกรมเป็นวิธีหนึ่งในการเจริญอานาปานสติได้หรือไม่คําถามที่ 7 การเดินจงกรมเป็นกุศโลบายหนึ่ง เป็นวิธีการเพื่อนําไปสู่การมีสติในการเคลื่อนไหวในชีวิตประจําวันใช่หรือไม่อย่างไรคําถามที่ 8 ในคลิปเสียงการเดินจงกรมของหลวงพ่อที่เปิดช่วงสายของวันนี้ มีคําว่า “รู้” กับ “รู้สึก” มีความหมายเหมือนหรือต่างกันอย่างไรคําถามที่ 9 ในการฝึกเดินจงกรมประจําวันควรกําหนดเวลานานแค่ไหนและควรฝึกช่วงเวลาใดที่จะได้ผลดีที่สุดคําถามที่ 10 ถ้าจะอ่านหลักธรรมควรเริ่มต้นจากหนังสือเล่มไหนคําถามที่ 11 การปฏิบัติธรรมมีลําดับขั้นของการปฏิบัติว่าผู้ปฏิบัติได้บรรลุถึงลําดับไหนแล้วคะคําถามที่ 12 อยากเรียนถามว่าเราจะมีวิธีตรวจสอบอย่างไรในการที่เราปฏิบัติตามแล้วถูกต้องถูกทางคําถามที่ 13 เชื่อมจิตคืออะไรและมีจริงหรือไม่คําถามที่ 14 คําว่าอุเบกขาที่ว่าตั้งมั่นจนเป็นอุเบกขา มันคืออุเบกขาในพรหมวิหาร 4 ใช่ไหมคําถามที่ 15 เราสามารถใช้การดูลมนี้ในชีวิตประจําวันได้ไหมต้องมั่นคงกับการรู้ต่อสภาวะที่ปรากฏ คือ ทุกสภาวะที่ปรากฏไม่ใช่เป้าหมาย เราไม่ต้องไปสงสัยในสภาวะใดๆแค่รู้เท่านั้น อาตมาก็เคยอ่านเจอว่าคนที่รู้ลมหายใจแล้ว พอมันสว่างอย่างนี้ปั๊บแสดงว่าเป็นผลบุญจากการตักบาตร ผลบุญจากการรักษาศีล อย่างนี้ทําให้เราหลงเข้าไปในสภาวะ เรียกว่า หลงต่อสภาวะ เหมือนนั่งรถไฟไปเชียงใหม่แต่ไปถึงสระบุรี พอเห็นสวนดอกไม้ข้างทางมันสวยอดใจไม่ไหว ลงจากรถไฟไปสวนดอกไม้ การเดินทางไปเชียงใหม่ก็สิ้นสุดลง ดังนั้นจําคํานี้ไว้เลย พระพุทธเจ้าเรียกว่า ญาณมตฺตาย เพียงแค่รู้ เท่านั้น อะไรมันเกิดก็เกิดไปสิ เกิดได้ทั้งหมดเลยทุกอย่าง ในตัวของสภาวะมันสามารถที่จะเกิดได้กับทุกคน เหมือนกันบ้างต่างกันบ้าง เราทําอย่างไร พระเจ้าบอกว่าสมุทยธมฺมานุปสฺสี วา กายสฺมึ วิหรติพิจารณาเห็นธรรมชาติที่เกิดขึ้นในกายอยู่วยธมฺมานุปสฺสี วา กายสฺมึ วิหรติพิจารณาเห็นธรรมชาติที่เสื่อมไปในกายอยู่สมุทยวยธมฺมานุปสฺสี วา กายสฺมึ วิหรติพิจารณาเห็นซึ่งธรรมชาติที่เกิดขึ้นและดับไปในกายอยู่คือ ก็แค่รู้ตามความเป็นจริงของมันที่แสดงออกมา แล้วเราก็อยู่กับลมต่อไป แค่รู้อย่างนี้ก็จะไม่ตกรถไฟ ถ้าแค่สงสัยนี่ก็กําลังจะตกรถไฟแล้วนะ ไม่ต้องไปสงสัยอะไรกับมันทุกอย่างเกิดขึ้นได้เสมอ รู้ตามความเป็นจริง แล้วสิ่งที่ปรากฏก็แค่รู้ สิ่งที่เกิดขึ้นมาก็แค่สิ่งที่ถูกรู้ ถามว่า ปฏิบัติยังถูกอยู่ไหม ยังมีลมอยู่ไหม รู้ลมได้อยู่ไหม เดินไปกับลมได้ต่อไหมเรื่องของการปฏิบัติพยายามอย่าไปคิด ไม่สามารถตอบโจทย์ได้นะด้วยการคิด แล้วก็ให้มันตรงๆ อาตมามีคําหนึ่งกับคนเก่าๆจะรู้กันดีว่า ตรง จริง จบ มันต้อง ตรง จริง และต้องจบให้เป็นนะ ถ้าจบไม่เป็นนี่คิดกันบานตะไท ตรง กงของรู้นะ ตรง หมายความว่า เมื่อรู้นิ่งเฉยอยู่อย่างนี้ รู้นี้จะตรงต่อสิ่งที่ถูกรู้ ตรงเลย ลมออกมาที่กระทบต่อกายประสาท รู้ตรงต่อลมที่กระทบ ลมกระทบนี้ และรู้ตรงต่อลมนี้ ลมนี้จะต้องเป็นลมจริงๆนะ ลมจริงๆคือลมกระทบนั่นเอง ลมที่กระทบกับกายประสาท ที่มันไหลออกมาแล้วมันกระทบ ไหลเข้าไปแล้วกระทบ รู้ตรงต่อลมนี่ ทั้ง 2 อย่างมันเกิดขึ้น รู้ตรงต่อลมที่กระทบ ลมที่เป็นลมจริงกระทบ พอกระทบปั๊บจบ รู้ต้นลมกลางลมปลายลม รู้ปั๊บจบ มันจบเลย แล้วมันก็หายใจเข้าก็กระทบใหม่ ก็ตรงจริงจบ ต้องจบให้เป็น ถ้ามีสภาวะอะไรเกิดขึ้นมา แค่รู้แค่รู้ต่อสภาวะที่ปรากฏแล้วก็จบ เพราะตอนนี้ที่กําลังถามอยู่ กําลังพูดอยู่ คือ เรื่องราวที่มันเกิดขึ้นมาและจบไปแล้วถูกไหม มันจบไปแล้วแต่มันไม่จบ เพราะฉะนั้นถ้าแค่รู้นี่หมายความว่า ต้องจบให้เป็น พอมันผ่านไปก็จบ ไม่ต้องไปติดค้างคา ไม่ต้องไปสงสัยอะไร เพราะมันจบไปแล้ว ต้องฝึกจิตให้เรียนรู้ในเรื่องของตัวจบนะ ถ้าจบไม่เป็นมันจะคาอยู่นั่น แล้วมันก็จะรัดรึงสร้างแต่ความสงสัย สร้างความคิดปรุงแต่ง จนเกิดเป็นคําถาม จนเกิดเป็นความอยากรู้ แล้วเราก็ไม่ได้ตรงต่อกิจที่จะต้องทําอย่างตรงไปตรงมา#อานาปานสติ #สติปัฏฐาน #ปฏิบัติธรรม