تعجب شعر‌گونه‌ای از نادر‌ابراهیمی

تعجّبشعرگونه‌ای از #نادر‌ابراهیمیاز کتابدر حدّ توانستنصفحه‌ی ۵۷چاپ اول ۱۳۵۷انتشارات پیشگام چرا نوشته‌های نادر ابراهیمی را دوست دارم و می‌خوانم:نادر ابراهیمی دوست دیرین پدرم بود و سایه‌ای از او و آثار او بر تمام دوران کودکی و نوجوانی من هست. از دیدار‌های روزهای دوشنبه و بعد سه‌شنبه عصر که بزرگان جمع می‌شدند و این بچه شاید از دید آنها فقط یکی از مبل‌ها را اشغال کرده بود و او هر بار مرا وا می‌داشت تا سربلند و رسا و چشم‌درچشم بایستم و سلام کنم تا صبح‌ها پیش از طلوع کوه رفتن که موجودی نادیده بودم که همچون اسفنجی کمترین نفس‌ها و حرف‌ها و ترانه‌هایی را که بر لب‌های هم‌نوردان بزرگم جاری می‌شد می‌مکیدم. نوشتنِ او را دوست‌ می‌دارم چون بیش از هرچیز مرا یاد خودم می‌آورد و یاد همه آنچه مرا ساخته است.https://t.me/ShahrzadArtandLife/7964اجرای شنیداری #شهرزادفتوحیبا سپاس از  #مجتبی_میر‌سمیعی هنر و زندگی شهرزاد@ShahrzadArtandLife