Tahir'ül Mevlevi Mesnevi Şerhi

Bir gün kızsan bana, Alsan başını, Yüz bin yıllık yere gitsen, Dönüp kavuşacağın yer ben'im demedim mi? Demedim mi şu görünene razı olma, Demedim mi sana yaraşır otağı kuran ben'im asıl? Onu süsleyen, Bezeyen ben'im demedim mi? Ben bir denizim demedim mi sana? Sen bir balıksın demedim mi? Demedim mi o kuru yerlere gitme sakın Senin duru denizin ben'im demedim mi? Kuşlar gibi tuzağa gitme demedim mi? Demedim mi senin uçmanı sağlayan ben'im, Senin kolun kanadın ben'im demedim mi? Demedim mi yolunu vururlar senin, Demedim mi soğuturlar seni. Oysa senin ateşin ben'im, Sıcaklığın ben'im demedim mi? Türlü şeyler demedim mi sana? Söyle, Bunları sana hep demedim mi? Karanlıkta iyiydim Mutlu değildim Üzgün değildim Korkmuş değildim Ama halimden memnundum Seni yalnızlıktan sevmedim Senin ışığın, Bende istemeyi uyandırdığı için sevdim Ateş daima su ile korkutulur Çünkü onu söndürür Fakat su, yanmaktan ne vakit ve nasıl korkar? Aşk bile dolduramaz bazı âşıkların yerini Diye övgü, Diye sana, Diye haziran Heves uykudaysa, Ruh çıplak gezer Gazel bundan, Keder bundan, Sır bundan Derler ki, Bir hayaldir dünya İtibar edilmez bir rüya Öyle ser-mestem ki, İdrâk edemem dünya nedir? Ben kimim? Sâkî olan kimdir? Mey û sahba nedir? (Aşk ile öyle başım dönüyor ki artık bilmiyorum dünya nedir? Ve bilmiyorum, ben kimim; Bana aklımı başımdan alan badeyi sunan da kim; İçki ve kadeh nedir?) Aşktan geçmek kolay değil Hiç bilmez misin? Perişan gönlüme ayrılık ateşi düşürdün Gözlerimi hasret gözyaşlarıyla doldurdun Artık hayalini de istemiyorum. Çünkü yüreğimin ateşinden, Hayalin yanabilir Gözyaşı selime, hayalin düşebilir Senin sen, Benim de ben olduğumu sanma! Şimdi İki ten, Bir can ile yaşamaktadır ey sevgili!