Tanrı ve Memeli Hayvanlar- Zeynep Kaçar

Gün bitti. Saat altı. Trafik. Hafif bir baş ağrısı. Hafif bir kalp ağrısı, hafif bir sırt ağrısı, hafif bir sızı içinde. İnceden. Susturacaksın. Kimse sevmez sızlayan bir içi. Ne için sızlar ki bir iç? Hiçbir zaman senin olmayacak, üstelik nasıl olduğunu bile hayal edemediğin bambaşka bir hayat için mi? Susturacaksın. Sızlamak yok, sızlanmak yok, iç yok. Durgun bir gece. Oturup gökyüzünü seyrediyorum. Yapacak bir şey yok. Bir haber yok. O kadar ihtiyacım var ki, iyi bir habere. Gökyüzüne bakıyorum. Yıldızlar. Çok uzak. Bundan böyle mutlu bir hayalim olmayacak. Mutluluk nasıl ılıklaştırırdı kalbi, hatırlamıyorum bile. Ahmakça bir farkında olmama haliymiş benimki. Şimdi anlıyorum. Devrimci bir cesaretle karşılarım ölümü sanıyordum. Ama pek öyle olmuyormuş, doymuyormuş insan dünyaya. Yaşlanınca iyiden iyiye kıymete biniyormuş yaşamak. Gençken insan her şeyi başka türlü sanıyor zaten. İçimden içimden haykırdım ben de. Dışıma taşamadı. Taşamazdı. Uyumlu bir canlıydım o zamanlar. Sessizlik tüm uyumluların ortak kimliği. Böylece cümleler içimde boğuldu gitti. Öyle mi, böyle mi derken zaman su gibi aktı, ben yine akamadım. Bana sessiz kalmanın, huzuru koruduğu öğretildi Ta ki kimin huzurunu koruduğunu anlayana kadar İnsan sadece kendi olmalı...Kendi denilen şey neyse, o. Hakikat arıyor herkes. Ama kimse bulmak istemiyor. Kızman gereken yerde ızmadığında, karşı taraf sana kızmaya başlıyor. Birini terk etmek isteyip edemediğinde, karşı taraf seni terk etmeye karar veriyor. Haklı olduğunu söyleyemediğinde, karşı taraf seni suçlamaya başlıyor. Vermen gereken tepkiyi vermediğinde, enerjin karşıya geçiyor. Yazıyorum...Yazarsam, hem kimseye söylememiş, hem herkese söylemiş olurum. Ben yazıyorum. Sana bu dünyada bir şeyi değiştiremeyeceğini söyleyecek iki tür insan var: Bir şeyi denemekten korkanlar Senin başarılı olmandan korkanlar Derisini değiştirmeyen yılan, Kafasını değiştirmeyen insan, ölmeye mahkumdur Sadece bir aptal, sürekli taşlara, Ya da insanlara takılır Bazı sırlar vardır, yalnız dostlara anlatılacak Bazı sırlar vardır. Dostlara bile anlatılmayacak... Bazı sırlar vardır, Kendimize bile açıklanmayacak Çünkü, Farkındalığa sahip her beyin, biraz üzülür Gözünü açmış her ruh, biraz yıpranır Hayatı çözmüş her birey, biraz mükemmelliyetçi olur Vaatlere doymuş her bünye, yalnızlığa meyilli olur Ve insanları anlamış herkes, biraz inzivaya çekilir Umduğunla başına gelenler arasında dünyadan güneşe uzanan yol kadar mesafe var Hep mutlu olmayı ummak kocaman bir aptallık... İnsan en çok kendinin körü oluyor... Bakıp bakıp görmüyor, yaşayıp gidiyor yaşadığı şeyi hayat sanarak Görünmez çocuktum ben Tam da bu yüzden bu kadarım şimdi. Ama benim için kesinlikle bir umut vardı Bir gün gelecek, kaderim değişecek Ve ben çekti­ğim bunca acının karşılığında sonsuza kadar -hadi abartma­yayım- Ölene kadar çok mutlu bir hayat yaşayacaktım Çünkü ne zaman kendi içimden seslensem, Hep bir karşılığı vardı Allah'tan su istedim Bana denizi verdi Allah'tan ışık istedim Bana güneşi verdi Allah sana yeni bir başlangıç vermek istediği zaman, Bu bir bitişle başlar Bitişin her şeyin sonu olacağını asla düşünme... Üzerine kapılar kapandı diye asla yolundan vazgeçme... Çünkü onlar bizi doğru yola götürüyorlar Ama eğer, Allah içinde bulunduğun durumu değiştirmiyorsa, Senin değişmeni bekliyordur... Unutma