Tanrım, sensiz deli oluyorum. Seninle daha da deli oluyorum!

Nice ormanlar geçtim Denizler seyrelttim Yollar eskittim, Abandım kıyısına göğün Ve kuytusuna koyakların Dua ediyor muydum? Bilmiyorum Benden daha akıllı biriyle konuşuyor Ya da konuşmaya çalışıyordum Tanrım, diyordum, bana yol göster Yaşamım buysa, Bana katlanma gücü ver Bunu yaptığımı biliyorum Doğmaya çalıştım Tanrı varsa, şahittir Ve ahiret varsa, oraya gittiğimde mutlaka şunu söylerdim: "Tanrım, Zaten cezalarımın bedelini dünyada ödedim. Hem doğduğumda Hem yaşadığımda Hem yeniden doğmaya çalışırken." Tanrım, Bu dünya, bir kalp kırıklıkları diyarı Kaçmanın bir yolu yok mu? Kaçmam gerek! Hem de hemen! Kapılardan Pencerelerden, Tavanın, Tahtasının arasından! Kollarım, bacaklarım kirişlerin arasında parçalansa bile bunu yapmam gerek! Gitmekti insan, Kalmak değil Ve aramak mühimdi bulmaktan çünkü Nedir bulvarlara taşan bu kalabalık ücra? Nedir bu bekleyiş? Ekranlardan içimize Mdüşen bu telaş? Bu gelgit, Bu itiş-kakış Tanrım! Bu nasıl hayat böyle? Düşlerle gerçeklik hep çatışma içinde Kimin daha çok acı çektiğini gösterebilecek bir ölçek yok Ve bunu yargılayacak kimse yok Kimsenin başkalarının acılarını yargılamaya hakkı yok Ve başkaları tarafından, kabul edilmesini sağlamak gibi bir görevimiz de yok Ama eğer acı çekiyorsak, sadece kabul etmek gerek Bırak da yatayım Tanrım Tıpkı bir taş gibi sakin ve hareketsiz...Ve izin ver, günün ilk ekmeği gibi taptaze kalkayım Hayaletlerin dünyada dolaştıklarını biliyorum Öleceğimi de biliyorum Yalnızca bir günlük yaşam için dünyaya geldiğimi biliyorum Biliyorum son sabahın ne zaman olacağını Işığın ne zaman ürkütemeyeceğini artık geceyi Ve ne zaman sonrasız olarak bitip, tükenmez bir rüyaya dönüşeceğini Bana tutku verecek herhangi bir şeye ya da kimseye artık rastlamayacağımı biliyorum Başlangıçta bir uçurumun üzerinden sıçramanın gerektiği bir an vardır Düşünmeye kalkarsa, atlayamaz insan Artık bu gerekli sıçrayışı yapamayacağımı biliyorum. Fakat yıldız kümelerinin sık sıralar halinde dairesel devinimlerini gönlümce izlediğim zamanlar, ayaklarımın artık yeryüzüne değmediğini hissediyorum... Başladığım yere dönmüş sokakları arşınlıyordum yine Etrafımdaki yüzlere baktım Yüzümün onların yüzlerinden farklı olmadığını biliyordum Kanı çekilmiş, Gergin, endişeli, yitik yüzler. Köklerinden koparılıp, Güzel bir vazoya yerleştirilmiş çiçeklerden farksız yüzler Ah Tanrım, anlatılamayacak bir şey bu... İnsanoğlunun kaderi bu mu? Aklını kaybetmeden önce mi mutluydu, kaybettikten sonra mı? Son mu bu? Yoksa başlangıç mı? Burada yaşadıkça, umulacak yalnızca tek şey var: Çıldırmamak Eğer henüz çıldırmamışsam tabii Kuşku duyuyorum Korkuyorum Kendi ruhuma bile itiraf etmeye cesaret edemediğim tuhaf şeyler düşünüyorum Tanrım beni koru, Sırf sevdiklerimin hatırına bile olsa... Bana güç ver! İnsanlar, diğer insanların üzerine bassalar da cezası yok Bana bir öfke maskesi ver! Aslında....Sana inanmıyorum Tanrım Ama ne olur bana yardım et Kitaplık Sayı 209 (Mayıs - Haziran 2020)/ Sabahattin Ali'yi Ben Öldürdüm- Gökçer Tahincioğlu/ Bulantı- Jean Paul Sartre