Të Ftosh Ata që Nuk Mund të Ta Kthejnë (Luka 14:7-14)

Të Ftosh Ata që Nuk Mund të Ta Kthejnë.1. Mësimi i Jezusit mbi Përulësinë dhe Vendet e NderitVëzhgimi i Farisenjve: Gjatë një dreke në shtëpinë e një krerësh të farisenjve, Jezusi vuri re se si të ftuarit nxitonin të zinin vendet e para dhe kryesore të tryezës.Shëmbëlltyra e Dasmës: Ai u tregoi një shëmbëlltyrë ku këshillonte që kur dikush ftohet, duhet të ulet në vendin e fundit. Nëse lartëson veten, rrezikon të turpërohet kur t'i kërkohet t'i lirojë vendin dikujt më të rëndësishëm; por nëse përulet, do të nderohet kur i zoti i shtëpisë ta ftojë të ngjitet më lart.Parimi Shpirtëror: Jezusi theksoi rregullin bazë të Mbretërisë së Perëndisë: "Kush e lartëson vetveten do të përulet, dhe kush përul vetveten do të lartësohet."2. Ndryshimi Radikal në Përzgjedhjen e të FtuarveKritika ndaj Reciprocitetit Tokësor: Jezusi këshilloi zotin e shtëpisë që të mos ftojë miqtë, vëllezërit apo fqinjët e pasur, pasi ata kanë mundësi ta kthejnë ftesën, duke bërë që shpërblimi të merret që këtu në tokë.Ftesa për të Margjinalizuarit: Ai urdhëroi që në gostitë tona të ftohen njerëzit e varfër, të çalë, të kërrusur dhe të verbër.Lidhja me Ligjin e Moisiut: Ligjëruesi bën një paralizëm me Levitikun, duke kujtuar se në kohën e Moisiut, njerëzit me të tilla dëmtime fizike liheshin jashtë kampit dhe nuk lejoheshin të afroheshin te altari. Jezusi e përmbys këtë traditë duke i vendosur pikërisht këta njerëz në qendër të vëmendjes dhe hirit të Tij.3. Sfidat e Shërbesës dhe Kërkimi i Mirënjohjes NjerëzoreRevoltimi Ndaj Mungesës së Falënderimit: Ligjëruesi ndan një përvojë personale nga puna me kishën, duke pranuar se shpeshherë njerëzit revoltohen kur familjet që ndihmohen nuk tregojnë mirënjohje ose madje edhe paragjykojnë ndihmat e dhëna (p.sh. ankohen për karrige të gërvishtura apo dyshekë të grisur).Kurthi i Vetëkënaqësisë: Mësimi tërheq vëmendjen se nëse ne kërkojmë lavdi, status apo falënderime nga njerëzit në ditët e sotme, kemi vetëkënaqur veten tonë dhe nuk kemi asnjë shpërblim në sytë e Perëndisë.4. Parimi i Fshehtësisë në Lëmoshë dhe LutjeDukuritë e Jashtme (Politika dhe Aparenca): Sillet shembulli i politikanëve që pastrojnë dhe mbjellin lule vetëm kur vjen dikush për t'u parë, ose pamja e jashtme e pastër e një spitali që fsheh një prapavijë të parregullt. Kjo pasqyron tendencën njerëzore për të bërë gjëra sa për sy e faqe.Urdhri i Jezusit (Mateu 6): Lëmoshën dhe lutjen duhet t'i bëjmë në fshehtësi të plotë, ku "e majta mos ta dijë çfarë bën e djathta". Hipokritët që shfaqen në sinagoga dhe rrugë e kanë marrë tashmë shpërblimin e tyre nga njerëzit.Shpërblimi Hyjnor: Ati që shikon në fshehtësi është ai që do të shpërblejë publikisht besimtarin e sinqertë.KonkluzioniMbretëria e Perëndisë funksionon me rregulla krejtësisht të përmbysura nga ato të botës tokësore. Ndërsa njerëzit kërkojnë aparencën, statusin dhe vëmendjen në vendin e gabuar, besimtari thirret të jetojë me një qëllim të pastër: të përdorë çdo bekim të dhënë nga Zoti për të bekuar të tjerët (sidomos ata që nuk kanë mundësi t'ia kthejnë), pa kërkuar lavdi njerëzore. Shpërblimi i vërtetë nuk vjen nga mirënjohja e sotme tokësore, por nga Perëndia në ringjalljen e të drejtëve, pasi Ai na ka dhënë tashmë dhuratën më të madhe: shpëtimin dhe Frymën e Shenjtë.