Tehlikeli Oyunlar (IV)- Oğuz Atay/ Şiir Çevirileri- Bilge Karasu/ Son Kuşlar- Sait Faik Abasıyanık/ Poyraz Karayel

''Asla kesin kelimesini kullanmaya cesaret edemezdi. Bütün kesinlemeler tatsız geri dönüşlere yol açar.'' Dışarda yağmur yağıyor, Hava buz gibi. İnsanlar yağmurda yürüyor. Kimi işinden dönüyor, Kimi okuldan Ellerinde şemsiyeler, Hepsi şikayet ediyor. Soğuktan titrerken , Yağmurun dinmesini diliyorlar. Ben ağlamıyorum, Ben ağlamıyorum. Eriyorum...Yavaş yavaş eriyorum. Biraz şansım varsa buhar bile olurum, yok olurum... Keşke ben de onlar gibi olabilsem, Okuldan eve dönsem, Yağmurda yürüsem, Soğukta titresem, Buz gibi havayı içime çeksem, Kaygan taşlara değsem. Her şey değişiyor , Bense hep aynıyım. Bildiğim için zamanın hep ''zaman'' olduğunu Yerin de hep ''yer'', yalnız ''yer'' olduğunu Şimdinin de bir defacık ''şimdicik'' olduğunu Tek bir yere göre, Her şeyin olduğu gibi olmasına sevinirim Geçerim kutlu yüzden Geçerim sesten Ummadığım için dönmeyi bir daha Bu yüzden sevinirim, Sevinecek bir şeyi yaratmam gerektiğinden Nice yağmurlar yağacak , Nice güneş doğacak, Ben hep aynı kalacağım. Seneler öylesine vefasızdır ki, yalnız dışarıda lodos, poyraz, karayel değile değişe eser. Halbuki insan günlerini hiç değişmemecesine sürüklenmektedir. Dibe vurmanın en iyi yanı ne biliyor musun? Düşecek yerin kalmıyor, mecburen ayağa kalkıyorsun Düşün, balıksın ama denizin yok. Kuşsun mesela, kanatların kırılmış. İnsansın, kalbin atmıyor. Masallar albayım masallar, Bu dünyada sonu güzel biten tek şey onlar Ben, yağmurda yürüyemeyeceğim. Ve o anki mutluluğu asla tadamayacağım... Ve şunu da unutmayın! Tarih yalnızca mutsuzları yazar.