Tehlikeli Oyunlar (X)- Oğuz Atay

İnceltilmiş bir yüzle konuşuyoruz ölçerek her sözümüzü Yanlış anlaşılmak kaygısıyla tedirgin, Ve sürekli tetikte Aşk da soluklaşmıştı. Artık ne sevgi kalmıştı, ne ülkü...Ne de itici gizli mezhep. Hepsi tutuklanmıştı. Eve kapanmalıydı insan, bir daha hiç çıkmamalıydı, gerçekten çıkmamalıydı. Ben iç dengemi kaybetmedim. Bir silgi gibi tükendim ben. Başkalarının yaptıklarını silmeye çalıştım. Mürekkeple yazmışlar oysa. Ben, kurşun kalem silgisiydim. Azaldığımla kaldım. Bedenim bir hayli yorgun, ruhum ise emekliye ayrıldı. Ben bu hayat için fazla ölüyüm Albayım. Yaşamam için, onun her an var olması gerekliydi. Başka türlü hissetseydim, ölmüştüm şimdi. Zaten bu büyük alemde kendimizi ayrı ayrı düşünecek olsak, mutlak değerimiz sanki nedir? Eğer birimizin bir kıymeti varsa, o da diğerinin ona verdiği değerdir. Aşk, muhakkak derin bir dostlukla başlar. Bu kalbin, birini sevmeye ihtiyacı vardı. Ve sen bunu anlamadın. ''Aptal'', dedim içimden; neden beni beklemedin? Bir gün beni farkettiğinde, beni fark etmenin artık benim için fark etmeyeceğini fark edeceksin. Şimdi biz neyiz biliyor musun? Yıkıntılar arasında, yakınlarını arayan öksüz savaş çocukları gibiyiz. Umut ve korkunun hiçbir anlam taşımadğı bir dünyada, bir şey bulduğunda, neyi, ne yapacağını bilemeyen çocuklar gibi. Artık hiçbir duygusunu anlamayan çocuklar gibi. Birleşecek kişiler, önce birleşecek güçte olmalıdırlar. Önce bu duruma gelmelidirler. Onlar, yeni düzenler kurmak ve ilerlemek için birleşeceklerdir. Körle kötürümün yoldaşlığı gibi bir iş için değil! Kendi sorunlarını çözemeyen bir kişinin, kusurlarının acısını başkalarına çektirmeye hakkı yok. Kendini çözemeyen kişi, kendi dışında hiçbir sorunu çözemez. Belki biz, seninle ben, kafamızdaki hürriyetle bir yerlere gidebilirdik... Ama bazı bünyelere, doğru yoldan ayrılmak dokunur. Mesela, karanlıktan sonra birdenbire nasıl aydınlık olur Albayım? Siz hiç görebildiniz mi? Ben hatırlamıyorum Albayım. Allah kahretsin hatırlamıyorum. Beni dalgınlıklar mahvetti Albayım....Bana çok yazık oldu… Yalnız kalmaktan korktukça, yalnızlığım artıyor. İçimin yeni heyecanlar için dolduğunu hissetmiyorum. Ben bütün hayatım boyunca korktum. Bilhassa gülünç olmaktan korktum. Fakat, bilmeden yeni yaşantılara hazırlıyorum kendimi. İçimde bir Selim ölürken, kalan, bütün gücüyle yeni bir Selim yaratıyor. Güneş daha doğmadan beni uyandıran kimdir? Devrim eğer durmadan koşuyorsa devrimdir. Ne korkunç değil mi Albayım? Evet, her şeyi zaman bu duruma getirdi. Aslında zamandan korkuyordum. Günlerin birbirine benzemesini bu yüzden istiyordum. Bu nedenle yaşamıyordum, değişiklik istemiyordum. Ben neden böyleyim albayım? Hep geçer diyorlar ya, sence geçer mi ? -''Geçer elbet.'' Bazısı teğet geçer. Bazısı deler geçer Bazısı deşer geçer Bazısı parçalar geçer Ama mutlaka geçer...