Temalar- İlhami Çiçek

Bu tuvalde akşam bir kurdeladır Gök çözük sevgili saçlarıyla anlatıldığından Ayrıca ırmak yataklarına yer verilmemiş Ressam diyor ki, Su düşlemek için vardır Aya gelince susuyor ressam, Kurdeladan bir akşam Bir tabutun yandan görünüşü Sokak el ayak çekilmiş ama ev orda durmuyor Şu boş palto bir dolambaçsa eğer Dolambaç giyilebilen bir şeydir ve Dünyanın bütün kurdelaları yapayalnız Her şey simsiyah, Her şey simsiyah, Her şey El ayak çekilmiş ama ev orda durmuyor, durmuyor Ama ev orda durmuyor, Durmuyor Biri daima yürür –dışarıda Yokken dışarısı, dışarısı diye bir şey dışarıda Bu tuvalde nesne kendisi değil Diyelim, sokakta allak bullak bir adam Yalnız allak bulaklığı boyuyor ressam Ne sokak ne adam Hem sokak hem adam. Boşaltılmış şehirler kadar yalnızdır Bir şehirde, Bir duvara asılı Üfleyeni kalmamış kınalı bir kaval kadar mahzun Kınalı bir kaval kadar mahzun Kınalı bir kaval kadar mahzundur Adına sessizlik dedikleri o ses nereye gitse yanındadır Engel olamaz susmasından kelimeler olur engel olamaz Yani, yirmi dokuz yaşında Yani, ceplerini can erikleriyle doldurup Sokaklarda bademli düşlere eyleşen aylak adam Açıklamalıdır ki Kelimesiz bir yalnızlık mümkün değildir Açıklamalıdır ki romancı yanılmıştır bu noktada caddeleri ve aynaları olan bu şehre kaçırtan budur Boşaltılmış şehirler kadar yalnızıdır Kelimeye yargılıdır Bir şehirde Bir duvara asılı Üfleyeni kalmamış bir kınalı kaval kadar mahzun.