Tersinmeler- Erdal Alova/ Aşığım Sana Tanrım, Küçük Bir Dalgayım- Esat Alışık

Ağaçta sebepsiz bir korku. Dallardan gökyüzüne tüten ilk dua. Her şeyin sustuğu bir saatte, Günahından eriyen dağ Her dağ, bir gün açıklar sürgün bir deniz olduğunu Cam sıkılınca kendinden, Kum dilinde konuşur Gece, bir çakıl taşı operasıdır kurbağaların söylediği Sonsuzluğun dudağında, mavi bir uçuktur gök Kızılcıklar, O yanık yağmurlar... Her ırmak, Açıklar bir gün, yüzünü hiç görmediğini Düşünce, bir ağaç dalında ömür, Saatlerin sakladığı bilmece Tanrım, Kelebeği yarattığın için Ve Ağustos böceğini, arıyı, Anladım bir çiçeğe her canlının farklı baktığını, Anladım sevgilinin dudaklarının, neden gonca bir gül rengi taşıdığını... Tanrım, Nefreti yarattığın için Nefret ettim nefretten, İçimdeki çocuğu incitenlerden... Anladım sevginin nefretten öylesine güçlü olduğunu, Sevgimin rüzgarıyla nefreti attım içimden... Tanrım, Anladım gözümle değil, yüreğimle bakmam gerektiğini, Her yüreğin başka bir güzeli sevdiğini Tanrım, Sevdim bir yürek taşıdığım için, Anladım aşkın tüm evreni kuşattığını, Onun gözlerinde sonsuzluğu, Teninde baharı, gözlerinde gün ışığını Tanrım, Yüreğime aşkı koyduğun için Binlerce teşekkürler sana Ve Tanrım Aşkı yarattığın için, aşığım sana! Sağanak yağmurlar gibi ağlamak istiyorum Ağlamadığım bütün ağlayışları, Kokuları ağlamak istiyorum Tuzu, ölümü, karanlığı Bir çocuk gibi değil Anneler gibi değil Kendini yiyen bir kaya, Yaralı bir çam gibi, Gövdemi ağlamak istiyorum. Özgür mavinin tutsaklığında, yaşam ışıltısı küçük bir dalgayım. Masmavi gökyüzü ve deniz, Bembeyaz bulutlar ve martılar, Mavi beyaz bir rüyadayım. Doğanın en saf ifadesiyim ben, Güneş bile incitmeden geçer benim tenimden. En sevdiğim oyun, Med-Cezir' dir benim. Oyun bozan dalgakıranları Hiç sevmedim. Bazen öfkelenirim böyle Coşarım, taşarım, Ben aslında hep başına buyruk yaşarım. Acıtmaz canımı, ne ağlar ne oltalar Zıpkın yemiş bir balinanın gözyaşı kadar... Seviyorum, Bir sevgiliye bakar gibi, bana sevgiyle bakanları. Ve saklarım her gece bir sır gibi içimde, batan güneşi. Aslında gece, gündüzün ikiz kardeşi! Gün ışığı, bir müjdedir yaşama Her gecede bir sabah olduğunu müjdelemek için kainata... Kim bilebilir benim kadar bir damlayı inci yapan gizemi? Bilmeniz gereken sadece şudur: Bu ne damlanın, ne midyenin hüneri! Sadece inciler saklamaz denizin derinliklerini Aslında deniz, evrenin yüreğidir, Deniz, evrene sunulmuş en büyük hazinedir. Büyürken sordum kendime Kaç kulaçta gidilir evrenin sonuna, Ya da binip bir deniz atına, Gitmeli mi dört nala ? Dostluğu, liman fenerinin aydınlık gözlerinde Umudu, karayı gören tayfanın yorgun sesinde Hüznü, giden geminin ardından, Mendil sallayan sevgilinin yüzünde gördüm. Deniz tuzunda buldum yaşamın tadını. Her fırtına, bir şölendir; Her fırtına, hüzne gebedir. Savrulmaktan yorulunca küçük bedenim, Zaman yorgunu sakin koylarda dinlenirim. Dinlerim rüzgarın bestesini kimsesiz gecelerde. Deniz bir beşik gibi sallarken beni, bakarım gemilerin kılavuzu yıldızlara. Ve her gece, sarılıp uyurum bir deniz yıldızına. Denize ait ne varsa, ışıltımda saklı. Çok severim uçan balıklarla yarışmayı, Ve muson yağmurlarında ıslanmayı... Evrenin yüreğinde, küçük bir dalgayım, Maviye aşık , Özgürlüğe tutsağım