Terwijl Wim alweer lag te snurken

Ze vond het passage die ze zocht — niet omdat het explicieter was dan de rest, maar omdat het om háár draaide. Het meisje op de hooizolder. Een ander meisje dat toekeek. Het was niet de act dat haar raakte, maar het samen zijn ervan, het delen van iets dat niet bedoeld was om gedeeld te worden. Ze sloot haar ogen. De e-reader zakte in haar hand, het licht dimmend op standby. Ze hoefde de woorden niet meer te zien — ze zag het al. Het strooien dak boven haar, het gouden licht dat door een spleet viel, de warmte van iemands mond. Ze verplaatste zich in dat meisje, voelde het ruwe hout onder haar ruggengraat, het geknisper van hooi dat eigenlijk geen geluid zou maken maar in haar hoofd tóch kraakte. En ze rook het — dat zoete, droge gevel van stro, alsof de geur door het verhaal heen reisde en nu in haar slaapkamer hing, naast Wims adem.Het orgasme kwam als een verdieping waarvan je niet wist dat er een trap was. Geen explosie, meer een langzaam volstromen. Haar bekken trok samen, haar dijen spanden, en ze beet op haar lip niet uit stilte maar uit overweldiging. Het zuigmondje trok ritmisch mee, trok het laatste uit haar terwijl haar lichaam loom werd, een warme zwaarte die als water in haar ledematen zonk. Ze meende het hooi te ruiken tot het laatst, die fantasie die warmer was dan de werkelijkheid ooit had hoeven zijn.Toen het voorbij was, liet ze het speeltje voor wat het was — nog aan, nog zuigend aan een huid die nu te gevoelig was. Met haar vrije hand tastte ze naar de knop. Het apparaat viel stil. Een abrupte stilte, alsof iemand een gordijn had dichtgetrokken. Haar ademhaling zocht een nieuw ritme, lager nu, langzamer. Ze dacht aan de nacht die nog voor haar lag, aan de slaap die zeker zou komen. Ze zou goed slapen vannacht. Dat wist ze al voordat haar oogleden zwaar werden. Niet omdat het lichaam moe was, maar omdat het eindelijk genoeg had gekregen.Het speeltje gleed uit haar hand en rolde zachtjes in de dekens. Ze liet het liggen. Buiten begon het licht te worden, maar dat kon haar niet schelen. Wim snurkte door, onwetend en veilig. En zij, Wendy, lag naast hem, verzadigd en ongehinderd, in een stilte die helemaal van haar was.