طهران | محمدرضا حاج‌رستم بیگلو

▨ نام شعر: طهران▨ شاعر: محمدرضا حاج‌رستمبیگلو▨ با صدای: محمدرضا حاج‌رستمبیگلو♬ پالایش و تنظیم: شهروزــــــــــــــــــــــــتهران من از تو هیچ نمی‌خواهم جز تکه پاره‌های گریبانمنوستالژیای مرگ ِ مکرر را تزریق کن، دوباره پریشانمتهران دلت همیشه غبارآلود، رویای سنگ‌خیز ِتو وهم آلودپهلوی پهنه‌های تو خون‌آلود، پس یا بمیر یا که بمیرانممن زخمی از توام، تو چرا زخمی؟ ابرو شکسته، خسته، پر از اخمیای پایتخت ِ بخت چه سرسختی؟ انکار کن بگـو که نمی‌دانمامّ القرای ِ غربتی و دیزی، ای باغ ِ دشنه، باغچه‌ی تیزیگور ِاقاقی و ون و تبریــزی، حالا تو را چگونه بترسانم؟ای سرزمین ِ آدمک و مردک، الّاکلنگ ِدوز و کلک، بی‌شکچـاه ِدرک، مخازن ِ نارنجــک ، فندک بزن بسوز و بسوزانمشمس‌العماره‌های پُر از ماری، دیو آشیان ِ بی‌در و دیواریسردابی از جنازه و مرداری،از عشق‌های بی سر و سامانمای شهر شحنه‌خیز چه مشکوکی، چه کافه‌های خلوت ِمتروکیگردوی سرنوشت چرا پوکی؟ از روز و روزگار گریزانمده ماه ِسال عاطلی و تعطیل، قانون تو قواعد ِ هردمبیلای جنگل ِزنان و صف و زنبیل، هم‌میهنان ِ مَرد ِ پشیمانمقاجار؛ غرق سور و سرورت کرد، صاحب قِران؛ تنور ِبلورت کرددارالفنون؛ قرین غرورت کرد، در فکر پیش از این و پس از آنممشروطه؛ شهر شعر و شعورت کرد، شاهی دوباره از همه دورَت کردتا کودتا؛ که زنده‌به‌گورت کرد، خون می‌خورم هر آینه می‌خوانمدیدی که «دختر ِ لر» از اینجا رفت؟ حتی «امیر» دلخور از اینجا رفتدل نیز با دل ِ پُر از اینجا رفت، من دل شکسته‌ام که نمی‌مانمهر شنبه‌سوری ِتو پُر از کوری، مامورهای خنگ به مزدوریبا لحن ِ خشک و جمله‌ی دستوری، اما به من چه؛ من نه مسلمانمشریان ِفاضلاب‌ترین‌هایی، شنزاری از سراب‌ترین‌هاییویران‌تر از خراب‌ترین‌هایی، من روح ِ رودهای گریزانمقحطی زد و دیار ِدمشقم سوخت، دانه به دانه خانه‌ی عشقم سوختدر پلک ِ خود کفن شد و از غم سوخت، هر دختری که شد دل و شد جانم