Time To Say Goodbye (Con te partirò)- Andrea Bocelli/ Duasız Kaldım Anne- Kemal Hamamcıoğlu/ 30. Sone- William Shakespeare/ Yağmur Bulut'u Unutursa- Müjde Aklanoğlu

Yalnızken ufka bakarak hayal kurarım Ve kelimeler anlamını yitirir Yalnızken ufka bakarak hayal kurarım Ve kelimeler anlamını yitirir Tamamlanmamış hikayelerin arasında uyanmak için bir nedene ihtiyacım var. Kaybolmayı unuttuğum için, yeniden kaybolmaya. Sevdiklerimin yenildiğini kabullenince; hayata, zamana, en çok da kendime kızıyorum. Sevmek dedikleri, sevmek değil. Hep ortadalar. Her şeyi seviyorlar. Bir kere ona gitmeye karar verdikten sonra, bütün gün işim gücüm bu olur. Artık her şey o noktaya gider. Ve her şey o hayalin akıntısı içinde boğulur. Sarılayım diye sana geldim, Oysa gördüm, yapraksız bir dalsın. Çamur gibi seven, dalgalı deniz gibi sevmekten ne anlasın? Bazen geçmiş günlerden kalanları anarım Bir araya gelince sessiz düşünceler, Aradığım şeylerin yokluğuna yanarım. Gönlümü, yitenlerle çektiğim yaslar deler Yaş bilmeyen gözlerim boğulur yaşlara Acıları saydıkça bir bir içim kan ağlar; Gönlüm eski dertleri anıp çile doldurur. Ama seni andım mı, yeter Bütün yitenler döner Bütün acılar biter. Gülümsüyorsun bana... Çok güzel gülümsüyorsun bana.. Göğe uzanan ağaçlara tırmanır gibi sokuluyorum şimdiki zamana. Günaydın diyorsun, Olduğum yerde duruyorum, ara yollar bizi bekler gibi duruyor Şimdiki zaman duruyor, yaz duruyor Her yerde seni arıyordum demek istiyorum sana, onun yerine sadece günaydın diyorum. Bilmediğim bir dilde günaydın diyorum sana. Her yerde seni arıyordum ve 'Hiç bitmesin' yazdı kalem, tek bir günaydınla Duydu gözlerimdeki sözü gözlerin, çok güzel gözlerin... İlk önce manzarayı boyamak istiyorum. Nerede mutlu olduğumu hatırlamak için...Ve bu manzarayı boyamadan buralardan gitmem. Çünkü, uyuyunca geçmeyen yaralar var. Kesik kesik ağlayanlar bunu anlar. Bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan, anlar. Karanlıktan korkan köpekleri çok sevenler. Tamamlanmayanlar. Tamamlanmayacaklar. Soğuk rüya gibi gezenler. Bakmasını, Ne aradığını, Ne aramadığını bilenler… Seni beklerken, bütün kahveleri içmişim gibi. Günlerdir yoksun. Öfkeni bile özledim. Nasıl bir uzaklıktan geleceksin bilemiyorum. Ayrılıktan medet umar oldum. Kaşlarının işaret ettiği yerde duracağım. Kararan gümüşler gibi duracağım. Bir ülkenin acılarına tutunarak özür dileyeceğim. Işıklı bir korunak arayacağım sesinin kıvrımlarında. ''Gelmen iyiliktir.'' diyeceğim. Yüreğimden başka yanıtım olmayacak. Bir sorudan bir soruya vuracağım seni yine. Dünyanın bütün yağmurları yağacak iki söz arasında. Ellerimi geçmişe mi, geleceğe mi koyacağımı şaşıracağım. Küller altındaki köz için, bir yudum soluk isteyeceğim. ''Aşk iki kişiliktir.'' sözünü düşüneceğim uzun uzun. Kalkıp pencereden hayata bakacağım. Ben ağlamıyorum... Ben ağlamıyorum. Eriyorum...Yavaş yavaş eriyorum. Biraz şansım varsa buhar bile olurum, yok olurum. Böyle merak edeceğim şeyler olduğunda, her zamankinden daha çok kendim olurum. Böyle zamanlarda, içimden bir şeyler sıkıştırır, boğar beni. Kozasından çıkmak isteyen bir kelebek gibi olurum. Ben soluk aldıkça, sesim çıktıkça, doğruluk önümde kötülenirken, onu savunmazsam günah işlemiş olurum. Benim sözümü dinlersen, çölde gölge denizde liman olurum. Öyle büyüksün ki, nerdeyse yok olurum ben, yakınlarına gelip durduğumda. Öyle karanlıksın ki; benim azıcık aydınlığımın hiçbir anlamı yok eteklerinin ucunda. Dalga dalga ilerliyor iraden Günler bir bir içinde boğulup giderken. Eğer seni kendime yasaklarsam, bütün varlığını korkunç bir sansüre uğratmış olurum. Ben, bütün hüzünleri denemişim kendimde...