Τιμωρία χωρίς έγκλημα και ένας αποχαιρετισμός. επ.20

Ο Φεβρουάριος του 1988 με βρήκε κουρασμένη, άρρωστη και λίγο πιο μόνη απ’ όσο άντεχα.Σε αυτό το ελληνικό podcast διαβάζω σελίδες από το προσωπικό μου ημερολόγιο, γραμμένες όταν ήμουν 17 χρονών, στα τέλη της δεκαετίας του ’80.Το κείμενο ακούγεται όπως γράφτηκε. Χωρίς φίλτρα. Χωρίς διορθώσεις.Αρρώστια, ένταση στο σπίτι, τιμωρία χωρίς έγκλημα και ένας αποχαιρετισμός που πονάει.Μια αληθινή ιστορία εφηβείας από μια άλλη εποχή.Εδώ τελειώνει ο Φεβρουάριος του 1988.Αλλά τίποτα δεν έχει λυθεί ακόμα.Γιατί μπροστά… έρχεται ο Μάρτιος.