Toplu Şiirler

Ne yapacağımı bilemez bir haldeydim Fakat içimde derinlerde bir yerlerde bir şeylerin değiştiğini hissediyordum Hangi kelimenin balkonundan aşağı atlasam, Sonsuzluğa kanat açıyor Hani olur ya bazen insan kendi hayat öyküsünü de nasıl devam ettireceğini bilemez Bir boşlukta öylece donakalır. Bir de bakar ki geçmişine; öyküsünün büyük bir kısmı hep tekrarlarla doludur. Ve daha da kötüsü, öykünün devam etmesi de yalnızca tekrarları artıracaktır. Akvaryumdaki balıklar hep denizi düşler Denizse maviyi, Maviyse sınırsız özgürlüğü, Özgürlükse kafesinden henüz kaçmış bir kanaryayı, Kanaryaysa “SEVGİ” parkının çocuklarını, Çocuklar, öğretmeninin elinden yere düşen tebeşiri Tebeşirse kendi kendine çiziyordur Tanrıyı tahtaya Tahta, ormanını özlüyordur… Orman, perilerini bekliyordur Periler, masallarını arıyordur Masallar bir çocuğun kalbi gibi atıyor Çok sıcak yaz günleri, insanı delirten parçalar vardır ya Öyle bir dalgalanışla yüzlerini tuttulardı dünyaya Bakışlarının içi yanıyordu. Gözlerine bakamazdınız Ölümün dışa vurmuş biçimleri gibiydi onlar Yeni açmış bir çiçeğin, pembe Adı ne? Bir güneş parçasının, bir salkım söğüdün Dönüp duran yaprakların üstünde? Ben şimdi ne yapsam, ben şimdi ne yapsam, kaç kere yalnız Hem bunu kaç kere söylemek, ne türlü söylemek adına? Eskimiş fırçalarda, kırılmış şişelerde, tozlanmış ilaç kutularında Okunmaz kitaplarda uzaksı giysilerde, çocuksuz avlularda Anlamsız kahvelerde, bir yolun çok ucunda... Ben şimdi ne yapsam, ben işte ne yapsam kaç kere yalnız Kaç kere yalnız, ama kaç kere yalnız, gene kaç kere insan olmalarımla? Neydim? Kimdim ki ben? Şimdimi nasıl anlatayım? Ne zaman düşsem derin bir karanlığa Çocukluğumun dokunuşlarını özlüyor ellerim Toprağı, Çamuru, Boş şeker ambalajının parmak uçlarımdaki hışırtısını Çağırıyorum yine karanlığı Geriye dönmeye muhtaç gibi yalvarıyor her duygum İtinayla arıyor eksik olan o hissi ellerim Bir sarılma ötesinde gibi gelen her mesafenin heyecanıyla titretiyorum dudaklarımı Zamanı gelince hatırlamak için unutmam gerekiyor, biliyorum İçimdeki o korkunç boşluktan sesleniyorum Lütfen beni anlayın biraz Her şeyin anlamını çözeyim derken Kendi anlamımı kaybettim bir köprü altında Çocukluk zamanlarımın kavuşmalarını özlüyor kollarım Heyecanı, Saflığı, Gözyaşlarının tuzuyla kuruyan dudakları, Dönmek üzere söz vermeye bile gerek duymadan, bakışların her yeminden daha değerli olduğu o zamanları Her şey böyledir Bilirim...Neden mi? Olmaz, anlatamam Tek söz etsem, dünya, ortasından bir elma gibi kesiliverecektir Sonra? Sonrası yok... Yine karanlık işte Şimdi Şimdilerde ise sadece bir yalanmış gibi, ceplerimde saklıyorum tüm duygularımı