Tragedyalar- Edip Cansever/ Dön Bak Dünyaya- Pinhani

Günaydın sabah sevinci, uykulu gamze, kuyuların rüyası… Günaydın zamanın tanrısı, Yürüdüğüm gökyüzü… Günaydın bulut türküsü El çırpan ağaçlar… Çok karanlık bir cümlede durmuş gibiyiz Herkesin yanılıp bir yerlere gittiği bir cümlede durmuş gibiyiz Bütün mektupların durmadan yanlış verildiği sapsarı bir cümlede Yalnız kaldıysan, Kalkıp pencerenden bir bak Biraz dinlen ve yürü, Kabuğuna dön, uyan... Güneş açmış mı? Yağmur düşmüş mü? İnandığın her kavuşma, bir ayrılık Toprağa bak, gülümse, müsterih ol ve dayan Herkes gitmişse Sakince arkana dön bir bak Dostun kalmış mı? Aşkın solmuş mu? Hayat, bir inkisarın mutlu karanlığıdır Bir umut! Bir umut değil mi bizi koruyan? Bir sonbahar kadar yalnız, Bir kış kadar savunmasız, Yeniden bir doğuşa hazırlanıyoruz demektir İnsan neyi daha çok özleyebilir? Ve neyi daha çok isteyebilir bundan? Bilmem ki Duymuyorum ben acılarımı. Yitirdim çoktan bütün karşıtlıkları. Yoğun bir anlamsızlığın içinde, Renksiz, Boyutsuz Ve göksüz...Zamansız bir evrende, Tek çıkar yol yaşamaksa Yaşıyorum ben de... Değişmez bir anlamsızlığı böylece. Her şey ne kadar beyaz...İçimizde sakladıklarımızın birazı, Sesimiz, ve bütün düşündüklerimiz, her şey... Yolcular, O soğuk istasyonlar, Bizim her günkü tekrarlarımız Olmayan insanlarız...Üstelik olmamaya tanığız, Kararlıyız. Sanki bir hayat komasından çıktık da, Görünsün istiyoruz yeniden. Zorlasak mı acaba bizim olmayan bir mutluluğun yollarını? Her türlü acılarla, yılmadan, savaşsak mı geleceği kurtarmak için? Hep aynı çıkmazlara düşmek de var sonunda.... Asla vazgeçme Kendin için bir yol ara, Bu yolda iyileş... Yenilen Ve dönüş Ama asla vazgeçme! Bildiklerin, öğrendiklerinden daha fazla! Kalkıp pencerenden bir bak