Tragedyalar IV- Edip Cansever/ Bahçıvanın Türküsü- Cahit Koytak

İsyandı Tanrıya başkaldırmak da. Öyleyse Ben şimdi neye inanacağım? Yalnızsam, Beni yalnız bırakan, Ve yalnız değilsem, kararsız bir yargıç olan başkalarına mı? Korkunçtur bana kalırsa İnsanlar yalnız kaldıkça, konuştukları dil de değişir Sonunda hiç anlaşamazlar. Bir zaman parçası içinde, bir durumun değişmez akışında, Tekdüze kalırlar Bunun için koşarlar, koşarlar Nedir bu durumda insanın anlamı? Beni seviyorsanız dikkat! Köşe başındaki camcıya sorun, O ne derse doğrudur, dalga geçmeyin adamla Üstelik beni sevmek, haşlanmış pirinçleri beyazlatır Sabahlarınız gibidir beni sevmek, horozun renkleri gibidir Beni sevdiniz mi, yangındır artık parmaklarınız Bir bakın, uyanıp kalkınca çocuk olmalarım var benim Siz yok mu? Sizin her yeriniz şaşırıp kalmaya istekli Bir bakın, uyanıp kalkınca çocuk olmalarım var benim Eylülsem, istemeden kırılıyorsam bazen Dağınık, renksiz bir mozaik gibiysem, Üstelik yalnızsam bir de, ''Bu dünyada çekingen olmak çok iyi bir şeydir baylar” Gözlerim! Hey sokak! Doymadım size, doymadım, Bahçemin ağaçları, bahçemin çimeni, çiçeği, Bahçemin dikenleri, doymadım size, Duvarlar, çitler, taşlar, Taşlarla konuşan çeşme… Bir bahçe mi olsam, gittiğim yerde? Yalnızca bir ağaç mı pınar başında? Mor renkli bir güz çiçeği mi, Gök rengi bir yaz çiçeği mi yoksa? Hiç biri değil, hiç biri belki! Bir şarap testisi olsam, Tıpkı böyle bir bahçede, Tıpkı böyle bir ceviz ağacının altında sızıp kalan bir bahçıvanın, Boynuna sarılıp ağladığı bir şarap testisi! Diyorum, böylesi gürültüler şiir için gerekli Öyle mi değil mi?