🎭 Τρεις ιστορίες ανθρωπιάς στη σκιά του Β΄ Παγκοσμίου, Πολέμου Πίτερ Γκόσε, Γκίντερ Ράκερ, Γκόρντον Ντέβιοτ

00:00 Πρόλογος01:35 «Άφησε τον κόσμο να ζήσει» του Πίτερ Γκόσε58: 30 «Επιτρέψτε μου να σας προσφέρω ένα ποτήρι τσάι» του Γκίντερ Ράκερ1:59 «Η πένα» του Γκόρντον Ντέβιοτ2:35 Στοχασμός για τα έργα2:36 επίλογοςΟ πόλεμος δεν τελειώνει πάντα με την τελευταία βόμβα ούτε αρχίζει πάντα με τον πρώτο πυροβολισμό. Μερικές φορές γεννιέται μέσα σε ένα σπίτι όπου κανείς δεν μιλά, σε ένα αεροδρόμιο όπου δύο άγνωστοι συναντιούνται, σε ένα δωμάτιο όπου μια μικρή πένα μπορεί να γίνει όπλο σωτηρίας. Τα τρία έργα «Άφησε τον κόσμο να ζήσει» του Πίτερ Γκόσε, «Επιτρέψτε μου να σας προσφέρω ένα ποτήρι τσάι» του Γκίντερ Ράκερ και «Η πένα» του Γκόρντον Ντέβιοτ ενώνονται από ένα κοινό ερώτημα: τι κάνει ο άνθρωπος όταν η Ιστορία τού ζητά να πάρει θέση;Το «Άφησε τον κόσμο να ζήσει» του Πίτερ Γκόσε είναι ένα ήσυχο αλλά βαθιά οδυνηρό δράμα συνείδησης. Η Γερμανία του 1937 δεν παρουσιάζεται μέσα από μεγάλες πολιτικές συγκρούσεις, αλλά μέσα από την καθημερινότητα ενός ζευγαριού που έχει ήδη παραδοθεί σε μια άλλη μορφή θανάτου: την εσωτερική αδράνεια.Ένας μηχανικός γεφυρών και η σύζυγός του ζουν μαζί σχεδόν είκοσι χρόνια, όμως η κοινή τους ζωή έχει γίνει μια άσκηση σιωπής. Δεν συγκρούονται, δεν μισούνται, απλώς δεν επικοινωνούν πια. Όταν εμφανίζεται η ανάγκη να κρύψουν έναν κυνηγημένο άνθρωπο, δεν δοκιμάζεται μόνο η πολιτική τους στάση, αλλά ολόκληρη η ύπαρξή τους.Ο ξένος που ζητά καταφύγιο γίνεται η στιγμή της αλήθειας. Μπαίνει στο σπίτι τους όχι μόνο ως απειλή απέναντι στο ναζιστικό καθεστώς, αλλά ως υπενθύμιση πως κάποτε είχαν ψυχή. Η άρνησή τους να βοηθήσουν δεν είναι απλώς φόβος. Είναι η αποκάλυψη μιας ζωής που έχει χάσει το νόημά της πριν ακόμη κινδυνεύσει.Ο Γκόσε δεν καταδικάζει εύκολα. Ρωτά κάτι πολύ πιο σκληρό: πόσες φορές ο άνθρωπος προδίδει το καλό όχι επειδή αγαπά το κακό, αλλά επειδή έχει συνηθίσει την απάθεια;Απέναντι σε αυτή τη σιωπή, ο Γκίντερ Ράκερ στο «Επιτρέψτε μου να σας προσφέρω ένα ποτήρι τσάι» χτίζει ένα έργο πάνω στη δύναμη της ανθρώπινης συνάντησης. Μια αναγκαστική προσγείωση στην Πολωνία φέρνει κοντά δύο ξένους: μια νεαρή Γερμανίδα εκδότρια και έναν ηλικιωμένο Πολωνό εβραϊκής καταγωγής.Το τσάι δεν είναι απλώς μια ευγενική χειρονομία. Είναι μια μικρή τελετή επικοινωνίας σε έναν κόσμο που έχει μάθει να υψώνει σύνορα. Ένα ποτήρι τσάι γίνεται η γέφυρα ανάμεσα στις γενιές, στους λαούς, στις πληγές που άφησε πίσω του ο 20ός αιώνας.Ο ηλικιωμένος άνδρας κουβαλά μέσα του τη μνήμη. Όχι τη μνήμη των βιβλίων και των επετείων, αλλά εκείνη που μένει χαραγμένη στο σώμα του ανθρώπου. Η νεαρή γυναίκα δεν συναντά απλώς έναν άγνωστο ταξιδιώτη· συναντά ένα κομμάτι Ιστορίας που ζητά να ακουστεί.Ο Ράκερ μιλά για τη μεγάλη ευθύνη της ακρόασης. Γιατί υπάρχουν πληγές που δεν ζητούν εκδίκηση. Ζητούν έναν άνθρωπο απέναντι που να πει: σε ακούω.Στο τρίτο έργο, «Η πένα» του Γκόρντον Ντέβιοτ, ψευδώνυμο της Ελίζαμπεθ Μακ Ίντος, η αντίσταση παίρνει άλλη μορφή: γίνεται ευφυΐα, θέατρο, παιχνίδι επιβίωσης.Στην κατεχόμενη Γαλλία, δύο γυναίκες προσπαθούν να σώσουν έναν Γάλλο στρατιώτη κάτω από τα μάτια ενός Γερμανού δεκανέα. Δεν έχουν όπλα. Έχουν όμως ψυχραιμία, παρατηρητικότητα και την ικανότητα να καταλάβουν τον αντίπαλο καλύτερα απ’ όσο εκείνος καταλαβαίνει τον εαυτό του.Η Madame αντιλαμβάνεται αμέσως ότι η σωτηρία βρίσκεται στην παράσταση. Υποδύεται τον ρόλο που πρέπει, χρησιμοποιεί την ίδια τη μηχανική σκέψη της εξουσίας εναντίον της και μετατρέπει μια απλή πένα σε σύμβολο ανθρώπινης ευστροφίας.Η φράση των παλιών μαθημάτων γλώσσας, η πένα της θείας μου, αποκτά ειρωνική διάσταση. Η τυποποιημένη γνώση συγκρούεται με τη ζωντανή νοημοσύνη. Ο άνθρωπος που εκτελεί κανόνες νικιέται από τον άνθρωπο που σκέφτεται.Και τα τρία έργα, αν και διαφορετικά στην κατασκευή τους, συνομιλούν μεταξύ τους. Στον Γκόσε βλέπουμε την τραγωδία εκείνου που δεν πράττει. Στον Ράκερ την ανάγκη να θυμόμαστε. Στον Ντέβιοτ τη δύναμη εκείνου που τολμά.Σήμερα, που ο κόσμος εξακολουθεί να δοκιμάζεται από φόβο, απομόνωση και αδιαφορία, αυτά τα έργα δεν ανήκουν στο παρελθόν. Μας ρωτούν αν θα ανοίξουμε την πόρτα στον κυνηγημένο, αν θα ακούσουμε την ιστορία του πληγωμένου, αν θα βρούμε το θάρρος να αντισταθούμε με ό,τι έχουμε.Γιατί τελικά η ανθρωπιά σπάνια εμφανίζεται ως μεγάλη ηρωική στιγμή. Μπορεί να είναι μια ανοιχτή πόρτα. Ένα ποτήρι τσάι. Μια πένα πάνω σε ένα τραπέζι.Και ίσως η μεγαλύτερη νίκη απέναντι σε κάθε σκοτάδι είναι να παραμένεις άνθρωπος όταν όλα γύρω σου προσπαθούν να σε πείσουν πως αυτό δεν έχει σημασία.«Άφησε τον κόσμο να ζήσει» του Πίτερ ΓκόσεΜια συμπαραγωγή της ΕΡΤ και της Ανατολικογερμανικής ραδιοφωνίας DDR Ηχογράφηση: 1986 Μουσική επένδυση: Γιάννης Γάκης Ραδιοσκηνοθεσία: Μπάρμπαρα Πλένσατ Ερμηνεύουν ο Νικήτας Τσακίρογλου και η Βέρα Ζαβιτσιάνου«Επιτρέψτε μου να σας προσφέρω ένα ποτήρι τσάι» Μετάφραση: Πέτρος Μάρκαρης Σκηνοθεσία Μπάρμπαρα Πλέζατ Ακούγονται οι ηθοποιοί: Δημήτρης Μαλαβέτας, Πίτσα Μπουρνόζου, Όλγα Δαμάνη«Η πένα» του Γκόρντον ΝτέβιοτΣκηνοθεσία: Γιώργος Μεσσάλας Ακούγονται οι ηθοποιοί: Νέλλη Αγγελίδου, Ντέμη Θεμελή, Νίκος Γαλανός, Μιχάλης Μητρούσης📜 Εγγραφή στο κανάλι για περισσότερα θεατρικά έργα, μυστήριο και vintage ατμόσφαιρα!https://www.youtube.com/@angeligeorgia808Δεν πουλάμε ψυχή. Κρατάμε το φως αναμμένο 👉 https://angeligeorgiastoryteller.gr/supportΌ,τι αγάπησα και διάβασα, το αφήνω να βρει νέο σπίτι👉 Metabook: https://metabook.gr/angel67🍀 Angeli Georgia Storyteller of Light 💖