تریبون راوی

سیاست‌های طالبان علیه زنان محدود به سلب حقوق و آزادی عینی نمی‌شود، بلکه ظرفیت «امید» به مثابه تخیل و فانتزی که توانایی، قدرت تحرک و تلاش انسان را در اوج فرورفتن حفظ می‌کند را نیز از زنان می‌گیرد. خلق دوباره امید تنها از راه‌هایی ممکن است که زنان مقاومت می‌کنند بی آن‌که نخست چهره‌ای از امید یا آینده‌ای روشن را تصور بتوانند. از این رو؛ در شرایط بحران اجتماعی، قابلیت تولد دوباره امید تنها از مسیر مقاومت گروه‌های محروم و تحت استبداد ممکن می‌شود‌. در چنین حالتی؛ بر خلاف روال عادی که «امید» پیش‌شرط عمل است، عمل پیشرط «امید» می‌شود. بنابراین؛ عمل به مثابه مقاومت، نیاز بی‌واسطه به تصویر خوشبینانه‌ی آینده به زیستن و تقلا دارد. زنان افغانستان امروز در قسمتی از تاریخ قرار دارند که هیچ امیدی برای فردای روشن ندارند اما با آن‌هم دست از تلاش بر نداشته‌اند؛ می‌نویسند، مطالعه می‌کنند، آواز می‌خوانند، می‌رقصند، می‌خندند، ورزش می‌کنند، کار آنلاین می‌کنند یا تجارت کوچک از چهاردیواری خانه راه‌اندازی می‌کنند. گذاشتن این قطعات کوچک تلاش‌های زنان کنارهم تصویر جمعی از امید برای افق نامعلوم فردا خلق می‌کند. پادکست این هفته با سارا گوهری، روی مقاومت زنان و «امید» بحث می‌کند.