Tutunamayanlar (II)- Oğuz Atay

"...Tanımadığım, başka bir dünyadan biri gibisiniz. Sizinle nasıl konuşulur bilemiyorum.” Büyümediği, gerçek dünyaya karışmadığı için üzülüyordu. ''Gerçekten bucak bucak kaçıyorum.'' diyordu. Birini sıkıntıda görünce çocuk gibi ortadan kaybolmak istiyorum. Korkaklıktan değil; kendimi onun yerine koymaktan. İnsanların karşısında bazen de o eski utangaçlığım yüzünden dikilip kalıyorum. Gitmek gerektiği halde bir türlü uzaklaşamıyorum. Her zaman gerekenin tersini yapıyorum, çocuklar gibi. Kitaplarla, yani bir çeşit masal dünyasıyla hayatı karıştırıyorum eskisi gibi. Galiba gittikçe de düzeltilemez oluyorum bu konuda. Masalın nerede bittiğini, hayatın nerede başladığını fark edemiyorum. Bazen, suratıma bir garip bakıyorlar; o zaman uyanır gibi oluyorum. “Benim için bütün oyunlar, romanlar, hikâyeler herkesin anladığından başka bir anlam taşıyor. Bütün hayat, bütün insanlık bu kitaplarda anlatıldı, bitirildi. Yeni bir şey yaşamak, yeni bir kitap tanımak oluyor benim için. Kitaplarla ve onların yazarlarıyla birlikte yaşıyorum. Önsözlerle yaşıyorum. Hiçbir yazar şaşırtmıyor beni: çünkü hayatlarını sonuna kadar biliyorum. Gerçek dediğiniz dünyadaysa, kimin ne yapacağı belli değil. Her gün şaşırtıyorlar beni. Yazarlarımla yaşamak daha kolay. Bana kitap kurdu, boş hayaller kumkuması, hayatın cılız gölgesi gibi sıfatlar yakıştırılabilir. Şövalye romanları okuya okuya kendini şövalye sanan Don Kişot’a benzetebilirsiniz beni. Hayatım ciddiye alınmasını istediğim bir oyundu. Yeni bir dünya var. Anlıyor musun? Her şeyi geride bırakmak gerekiyor. Bir sabah kalkacaksın, arkana bakmadan...Dünya değişiyor çevrende. Ayak uyduramazsan, kayboldun demektir. Etrafına bakınma. Ayakkabını bağla. Köpekleri kovala. Balıkları denize at. Kandilleri söndür! Hangimizin tarihi yağmura açık değil bu şehirde? Ölümü anlatalım, anlaşılsın için bazı hayatlar Kan, belki kalkar odalardan Ve akar rüyalara doğru Yenilmiş bir gezgin kalbiyle akar Konuşkan ay yeniden konuşuncaya kadar İnsanların üstüne dünyanın bütün yıldırımlarını yağdırsam da, sevilmek, özlenmek istiyorum Bütün gürültümün çocukça olduğunu aslında sevgiden, ilgiden geldiğini anlamalarını, öyle sanmalarını istiyorum Hayat tehlikelerle dolu Fakat yanlış yollardan her zaman dönülebilir. Yeter ki insan, kendisine verilen fırsatı zamanında kullanabilsin. Şimdi balkona çıksan, sokaktan üç adam geçse Birbirine benzemeyen Ve birbirinin izinde Biri sensin, sularda boğulursun Biri sensin, Dağ, sensin Bir yıldız, Çocuk korkularının gizlendiği bir renk Bir lamba, aydınlattığı yere kan döküp bayılan Kimse olayım diye ışıltısız suya karışan Koşarken harflerini düşüren bir sözdür dünya O sensin, evinden uzaktaki nehir O sensin, aynaya yakalanmış kuş Herkes istediği kadar koşsun. Beni anlayacak insan, oturduğum yerde de beni bulur Oturacağım Ve bekleyeceğim