Tutunamayanlar (VI)- Oğuz Atay

Benim durumum biraz karışık burada. Nasıl ayrı düştüm evimden böyle? Neden her istediğimi anlatamıyorum? Neden, aynı yaşantının içinde bulunan insanlarla hiçbir ilişki kuramaz oldum? Buraya nasıl geldim? Zamanı bulamıyordu. Kendini bulamıyordu. Uykunun rahatlığından şuursuzca fırlatılmış garip bir yaratıktı. Sus, diyordu kendi kendine. Sus, Kimse duymasın. Ellerini sıkıyordu acıtırcasına. ''Sen bir saksı çiçeğisin. Yapraklarını birbirine sürterek varlığını duyamazsın. Bir ormanda olmalıydın. Ölünceye kadar, yerinden kımıldamayacağını bilen bir ağacın rahatlığını duymalıydın. Bütün ağaçlara bakarak, Kimsenin yer değiştiremeyeceğini düşünerek ferahlamalıydın. Hayır...Bir su yosunu olmalısın. Suyun serinliği ve ıslaklığını duyarak dalgalanmalısın. Bütün istediğin, uçsuz bucaksız bir sudur. Yaşımı bilmiyorum Ben yaşadıklarımı sayarım Ama o gün çok gençtim, biliyorum Sabah sıcaktı Dallarımdan kuşlar gitti Sonra serçe gibi gülen kızlar gelip, yamacıma tünedi Ben insanları bilmem Dokunuşları bilirim her türlü O sabah yolcularının, çok gençti dokunuşları Sırtlarında rüzgarlar vardı Dallarıma değen elleri bana çok dürüst geldi Yaşamın her zerresini seviyor belli ki... Biri şiir okuyor Şiir bana dokunuyor Seslerin dokunuşunu da bilirim çünkü Kimisi içten gelir Kimisi kuru gürültü Bazıları sağır eder kulakları... Hiç duymak istemezsiniz bunu ''Sen.'' dedi. ''Şu denizin dibindeki balıklara benziyorsun. Onlar kadar çaresizsin. Hem birileri seni ordan çekip çıkarsın istiyorsun, hem kaçıyorsun yanına yaklaşmaya çalışan herkesten. Korkuyorsun. Bunu inkar edeceksn. Hatta en çok korktuğunu inkar edeceksin... Boğulmaktan yorulmadın mı? Ne kadar saklayabilirsin? Ayakların parçalanana kadar koşsan bile, Kendinden kaçabilir misin? Alice'in dünyasında kahramanlar bir konunun içinden çıkamayınca, hemen başka bir konuya geçerler. '' dedi. İçimde yaşama arzusu kalmadığı için iyileşmiyorum herhalde... Neden bana yaşamasını öğretmediler? Öldükten sonra çiçeği kim ne yapsın? İçinizden geçenleri duyar gibiyim... Keşke acılar da, suçlar ve cezalar gibi zamanaşımına uğrasaydı. Keşke gülmekten kahreden bir mutluluk gelse dünyaya.