Tutunamayanlar (XVIII)- Oğuz Atay

Eğer olay yerini terk edersen, ilk şüpheli sen olursun. Ben öyle yaptım. Olay yerini ilk ben terk ettim. Evimi, arkadaşlarımı, eşyalarımı, yaşatılan tüm pisliği arkamda bırakmak istedim. Sonra ne oldu biliyor musunuz? Tüm o insanlar asıl katil hala olay yerinde olduğu için beni kaçak ilan ettiler. Ben ruh devrini yaşarken, bütün Dünya varlığımı da terk etmek zorunda kalmıştım. Sıfırdan başlamak diye buna denirdi. Kelimeler, albayım, bazı anlamlara gelmiyor. Bu incelikler yüzünden ölüyorum zaten. Öğrenmenin yaşı yok derler ya, keşke olsa. Keşke daha çocuk yaşta her şeyi öğrensek de, öyle yaşasak bu dünyada. O zaman bu kadar hata olmazdı. Sırf bir şeyleri öğreneceğiz diye, birbirimizin canını yakmazdık. Bu kadar acı, bu kadar dehşet şart mıydı? İşte albayım. Aklımın içini örümcek ağları sardı. Belirli noktalara biriken eşya, odanın çıplaklığını daha çok ortaya çıkardı. Kaybediyordum. Düzensizlik ve duruma hakim olamamak yüzünden kaybediyordum. En kötüsü, hayır demeyi öğrenemedim. Yemeğe kal, dediler: kaldım. Oysa, kalınmaz. Onlar biraz ısrar ederler; sen biraz nazlanırsın. Sonunda kalkıp gidilir. Her söylenileni ciddiye almak yok mu, Şu sözünün eri olmak yok mu, bitirdi, yıktı beni. Tanrım, diye düşündüm ilk defa. İlk defa, Tanrım dedim; bıraksınlar beni artık... Yıldızlar düşerken bir gece, Tanrıya yalvardım gizlice ''Tanrım! İnanarak dinlememizi güçleştiriyorlar. İnsan her sözü kuşkuyla karşılıyor artık. Gerçekle düş birbirine karışıyor. Yalanın nerede bittiğini anlayamıyoruz. Tutunacak bir dalımız kalmıyor. Tutunamıyoruz.” O kadar çok hata yaptım ki bu hayatta, O kadar çok yanlış yollara girdim, Ve o kadar yanlış kararlar verdim ki, Şimdi hepsini düşününce, belki de kusurlu olan ben değildim Bu dünyada her şey birbiriyle ahenk içinde derler ya, Belli ki, ben bulamadım yerimi Bu yüzden o kadar çok öfkelendim Yorgunluğumu anlatamıyorum kimseye . Yakınmalarımda ince bir alay görüyorlar. Bu inceliği bana yakıştıranlar tabi cahil insanlar. Ötekilerle artık görüşmüyorum. Darıldım onlara. Onlar bu dargınlığımın farkında değil tabi. Kapıdan çıkıp gidince hemen unutuluyorum. Bir de benimle uğraşacak vakitleri yok. Çünkü uğraşmaya değmiyorum. Ben de darıldım onlara işte. Hayalimdeki günleri bile böyle küçük hesaplarla geçirdim işte albayım. Eski yaralar, albaylarım, üç yüz üçten kalma. Bana vurdular albaylarım, bana vuruluyordu. Merak etme oğlum sen düzelirsin, öyle deniliyordu. Yarım kalmış generallerim; sen elbet bir yolunu bulursun diyorlardı. Arkadaşlarım, gerçekten arkadaşım mıydı? Değildi galiba. Ben onları başkalarına anlatırken ''arkadaşım'' diye söz ediyordum. (Onların beni başkalarına anlattığını hiç sanmıyordum.) Sonunda , bana olanlar olduktan sonra, aralarında konuşacaklar. Yıllar önce biz bu durumu anlamıştık, diyecekler. Kitap okumasından belliydi, misafirlerin yanına çıkmamasından anlamıştık. Sevgili Bilge, Yazmak, anlatmak, birbirini seven iki insan olarak konuşmak kaçınılmaz olsaydı. Sana, durup dururken yazmak zorunda kalmasaydım...Bütün meselelerden kaçtığım gibi, uzaklaşmasaydım senden de. Yatağın içinde büzülmüş bu satırları yazarken, nasıl kahramanca bir dayanma gösterdiğimi fark etmiyorlar. Kimse, karşısındakinin parçalanışını görmek istemiyor. Sevgili Bilge, Hayatım, hayatımın romanıdır.