Uçurumun Yalnız Yüzünde- Altay Ömer Erdoğan

Maske yalnızlığı bu bizimki, Çevre denizlerden balık kokusu, Biraz solan bir çiçek, Biraz açan bir dize, Yanıtsız sorular terkisinde ünlemler konduruyor sokak başlarına Acıyla karanfil, dostluk anımsatan tiradlardan.. Ama sizi hep ben öldüm satır aralarında Ama siz hep o konuşkan sözlüğün ikiziydiniz, Kekemeydiniz yaşanmamış mutluluklardan Sizinle her çoklukta azdık, Yürüdükçe bir okyanus yıkardı yüzümüzü, Kırık zarlarla başlamıştım oyuna Yitirmek umrunda olmayan göçebeler gibi kördüm, Alışkanlıkları sonuçlara bağlayan ne kördüğümler gördüm Kirpiğin dargın gözlerime anlıyorum... İzmir ağlıyor ya, İşte oradan biliyorum Ne çok vurgun yedik sayıkladıkça geçmişi Kaç martının kanadında kanadık Hatırlıyorum da, Kağıttan gemilerimiz vardı Oysa, Denizimiz bile yoktu bizim Sudan hayallerimizde demirledik çoğu zaman... Akıntılara hiç kaptırmadık onu Kolay değil öyle tanımsız kalmak Öyle bildik Kim öğretti bu buğulu şarkları sana? Kim hapsetti aşkı sarı sayfalara? Sarı odalara? Ne çok vurgun yedik hatırladıkça geçmişi Kaç karanfilin kokusunda yandık alev alev Hatırlıyorum da, kafiyesiz şiirlerimiz vardı Oysa, Kalemimiz bile yoktu bizim Anlık hallerimize mürekkepledik çoğu zaman Yarınlara bırakmadık onu Kolay değil öyle tanımsız olmak Öyle bildik Kaç temmuz vardır daha yıldızsız doğacak sabaha? Kaç sabah vardır el pençe bekleyip, akşamı yine sana doğmak adına? Ellerin dargın, ellerime anlıyorum.. İzmir üşüyor ya İşte oradan biliyorum..