Ulan- Nursen Yıldırım

Aldığımız son habere göre Herkes fazla yalnız Size inanmakta zorlanıyorum Çünkü herkes gelecekten, Sevgiden, Mutluluktan bahsetmeye bayılıyor Hayaller kurarken ölüme dair, Erdeme dairr, Anlıyoruz: Terk edildik, Diğerlerini kurtarırken telaşla, O tufanda-biz- geride bırakılanlar, Anlıyoruz Deliriyoruz Çıldırıyoruz Kendi etrafında dönen her şey çıldırır İnsan gibi, dünya gibi, kalp gibi, girdap gibi, ruh gibi Madem gidiyorsun, Öyle bir bakarak terket ki beni, Aklım kanasın, Bari delirdiğime değsin Bıktım, anlatamadığım için susmaktan Tam her şeyi dökmeye karar verip, vazgeçmekten Değiştirmekten konuyu...sevmediğim bir şarkıyı değiştirir gibi Kimseye bahsedemeyip, içimden atamadıklarımdan Unutabilmek için yalvarmaktan bıktım Ben bu hayatta, en çok umudumu yitirmeyi bekledim Umut, son nefesimizi verene dek, içimizde barındırmaya mahkum olduğumuz tek Ve en kusursuz duygu "Umut, yarın değilse bile elbet bir gündür." Ben tüm hayatım boyunca, şu cümlenin mahkumiyetinden kurtulmayı bekledim Hayatımın birçok dönemini, Karanlık bir sokakta, Peşimdeki kuduz bir sürüden kaçar hissinde yaşadım Beni yaptıklarım ya da yapmadıklarım için yargılayamazsınız Disiplinden hep uzak durdum Beni kontrol etmeye çalışan herkesten nefret ettim Asla beni, onların istedikleri yerlerde tutmalarına izin vermedim Hayallerimin yıkılışını en somut şekilde gördüm Hayallerim tonluk binalara patlayıcı yerleştirilmiş gibi, Saniyeler içinde, büyük bir gürültüyle yıkıldı gözlerimin önünde Ben, benim olan bir bardağı kırmak istiyorsam, kırarım Lütfen adımlarınızı, bardağımın ayağınızı kesmeyeceği şekilde atınız Çünkü bana asla o bardağı kırdığım için hesap soramayacaksınız Tanrım! Beni insan yapan şeyi kaybettim Hissedilebilecek her şeyi en dibine kadar hissedip, tükettim…… Bendeki sürekli boşluktan düşüyormuşum hissi, Devamlı koşuyor, Ama bir yere varamıyormuşum gibi İnsan acısını seçemezdi İnsan adını bile seçemiyordu zaten Böyle zamanlarda en sakinleştirici yöntem, dayak yemektir zaten İçinden daha çok acıyacak bir yerlerin olsun istersin çünkü Ben, Fark edilmek istiyordum Söyleyemiyordum İçime atıyordum hep, İçimde büyütüyordum, Bir hastalık gibi yayılıyordu içime hüznüm Küçüktüm... O kadar yalnız, o kadar boşluktaydım ki, her şeye teslim olabilirdim Her şeye sığınabilirdim Her hataya müsaittim Yumruğumu sıka sıka, Dişlerimi kıra kıra ağlar, Bitkin düşer, Uyukalırdım Kusursuz değildim Kimse kusursuz değildi Yaratılışımızda yoktu Ama en azından birazdan kafamı yastığa koyduğumda büyük rahatsızlık duymayacağıma emindim Bu yeterliydi Bir yüzü var insanların, Bana hep en çirkini denk geliyor Artık içim acımıyor Bunun adına alışkanlık deniyor Yani, Her yalan, bana çarpmadan geçmiyor Her ihanet, bana sarılmadan uyuyamıyor Tekrar kırılamayacak kadar paramparça olduğumdan, Terk edişler pek dokunmuyor Yenik başlamışız biz zaten bu oyuna