Ümitsiz- Sıtkı Tuncer

Dün gece geçerken yine, “Sonsuzluk Bahçesi”nden gizlice, Ölümsüzler gördü, sordular bana seni Dediler ki, “Ner’de o şimdi?”. “Gelince siz bu karanlık bahçeye, Mutluluk saçardı her yaprak, her dal, Bizlerse şüpheyle ''bu nasıl gizem?'' Diyerek bakardık, merak içinde… Sonunda bir gün, gittiniz birden Sizinle ışıkta kaybolup gitti, Mutluluk, bahçeye ner’den gelmişti? Şimdi anladık bunu...Nedeni sevgi. Bir özlem oldu o günler bizde Mutluluğu tatmak, hiç yitirmeden Geçmişte bizleri biraz sevdiysen, Git onu bul, getir, zaman geçmeden.” Nasıl söylesem bilmem, Nasıl söylesem? Artık dönmeyecek o, nasıl gizlesem? Nasıl anlatsam bilmem, bırakıp gittiğini... Nasıl yok ederim, beslenen ümitleri? Gizlice geçiyorum ben, yine, “Sonsuzluk Bahçesi”nden gizlice… Görüp sormasın kimse, yıkılmasın ümitler Nasıl derim gelmez o, bırakıp gitti diye… Kimse bilmez, nedendir Geceleri uykusuzluğum, Herşeye sinirlendiğim, Huysuzluğum… Kimse bilmez nedendir? Dağlar dizilmiş sıra sıra, Kuş olsan uçamazsın, Ferhat olsan, delemezsin. Bu sefer ümitsiz kardeşim! Geceleri uykusuzluğum, Her şeye sinirlendiğim, Huysuzluğum, Kimse bilmez; nedendir?