Uyuyan Adam II- Georges Perec

Neden ağladın bu gece? Ve dün gece? Ve neden ağladın bir önceki gece? Neden? Söyle Sen bir aylak, Bir uyurgezersin Bir istiridyesin Zaman geçiyor, Ama sen saati bilmiyorsun... Gözlerin, acele etmeden, Birbiri ardına satırları okuyor Yine böyle bir günde, Biraz daha önce, Biraz daha sonra, Bir şeylerin yolunda gitmediğini, Açık konuşacak olursak, ya­şamayı bilmediğini, hiç bilmeyeceğini şaşırmadan keşfedi­yorsun. Sabırlısın ama beklemiyorsun, Özgürsün ama seç­miyorsun, Müsaitsin ama hiçbir şey seni harekete geçirmiyor Gökler biliyor, Yerler biliyor, Dijital kameralar biliyor Zamanı unutur gibi yapabildin, Geceleyin yürüyüp gündüz uyuyabildin Ama onu hiçbir zaman tamamen aldatamadın Hiçbir şey yapamazsın, kendinden kaçamazsın Buraya seçim yapmaya gelmedin Sen seçimini çoktan yaptın Buraya, neden bu seçimi yaptığını anlamaya geldin Çözüm görmektir. Görmek istemektir. Sen ışığının kısıldığını fark edemeyebilirsin. Her şeyi gözetip kollayan zaman, sana rağmen, çözümünü açıkladı Cevabı bilen zaman, akmaya devam etti Şimdi sessizliğin dehşetinde yaşıyorsun. Ama sen herkesten daha sessiz değil misin? Sen... Et ve kemikten biraz fazlası olan sen Ruhu üzgün, beyni yorgun, üzülmekten kramp geçirmiş duyguların ile sen...Sana sadece zaman fayda edebilir Çatlak aynanda hangi sırları, yüzünde hangi hakikati arıyorsun? Dünya yerinden kıpırdamadı ve sen değişmedin Kayıtsızlık seni farklı kılmadı Ölmedin Delirmedin Yaşamına güçlülük verecek tek şey, Güç eksikliği duyman olacak Ancak bunu duyarsan; yaşama güçsüzlüğü çekersen, güçlülük arayışına girebilirsin. Köpeklerin Tanrısı, kedilerin Tanrısı, yoksulların Tanrısı olabilirsin. Elinde bir tasma, biraz ciğer, biraz servet olması bunun için yeterlidir. Ama asla bir ağacın efendisi olmayacaksın. Kendin de bir ağaç olmayı istemekten başka bir şey yapamayacaksın. Yaşam, geçiştirdiğin birşey olacak İçinden geçtiğin; geçtikçe geciktirdiğin; Sonra da, geçip gitmesine izin verdiğin birşey... Gece olsun, saatler vursun, günler geçip gitsin, anılar silikleşsin. Korkuyorsun...Yağmurun, saatlerin, araba selinin, yaşamın, insanların, dünyanın, her şeyin durmasını bekliyorsun; her şeyin yıkılmasını bekliyorsun.. Yolculuklara çıktın ve dönüşte yanında hiçbir şey getirmedin. Oturuyor ve beklemek istiyorsun sadece. Bekleyecek bir şey kalmayana kadar beklemek... Bazen saatlerce bir ağaca bakarak öylece duruyorsun,... Bu ağaç hakkında eninde sonunda söyleyebileceğin tek şey, bir ağaç olduğudur Bu ağacın sana söyleyebileceği tek şey de, bir ağaç olduğudur Kök, Sonra gövde, Sonra dallar, Sonra yapraklar Yaşam denen bu kazan, bu fırın, bu ızgarada, Bu milyarlarca uyarı, kışkırtma, bu bitmek bilmeyen baskı ortamında, Seni parçalayıp, uyuyacaklar Ve hiçbir şey olmamış gibi devam edecekler Sonra senin ışığını söndürüp, Karanlığından şikayet edecekler Ve sen, Birdaha üzülmemeyi öğreneceksin Kendi kendine konuşmuyorsun Sen varsın. Senin, “sen’in var Yalnız değilsin, sen varsın İnsan harikulade bir buluş! Isınsın diye ellerine, Soğusun diye çorbasına üfleyebilir Öğrenecek çok şeyin var, Öğrenilmeyen her şey; Yalnızlık, Kayıtsızlık, Sabır, Sessizlik.